Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάϊος, 2017

Ταξίδι στην όμορφη Ρίγα

Εικόνα
Ένα από τα πιο όμορφα ταξίδια μας, ήταν αυτό στη Ρίγα, την πρωτεύουσα της Λετονίας.
Η Ρίγα συνδυάζει τα πάντα: ποτάμι, παλιά πόλη μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, καινούρια πόλη σιοβιετικού τύπου, όμορφη επαρχία με κάστρα, θάλασσα και γραφικές διαδρομές για ποδήλατο.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο σχετικό άρθρο του BlogTravels

Λουλούδια!

Εικόνα
Επειδή με την τελευταία ανάρτηση σκόρπισα μια θλίψη τριγύρω και καθόλου δε θέλω να μένει αυτή η αίσθηση σε όσους επισκέπτονται αυτό το bloggάκι, σκέφτηκα να γράψω κάτι ανάλαφρο.  Τα λουλούδια τα αγαπώ πολύ. Μου αρέσει να έχω γλάστρες με πολύχρωμα και διαφορετικά λουλούδια, βάζα γεμάτα λουλούδια, κακτάκια (όταν ανθιζουν είναι ονειρεμένα)... Μου φτιάχνουν το κέφι και τη διάθεση. Βέβαια τώρα τελευταία, που όλη μέρα τρέχω πίσω από δύο πιτσιρίκια, ξεχνάω κάπου κάπου να τα ποτίσω ή να τους αλλάξω νερό... Δεν ξέρω ποιο λουλούδι είναι το αγαπημένο μου.
Μου αρέσουν πολύ τα κόκκινα, κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Κάθε φορά που βλέπω κόκκινο τριαντάφυλλο το μυρίζω, ελπίζοντας να βρω εκείνη τη μυρωδιά της τριανταφυλλιάς της γιαγιάς μου. Δεν την έχω βρει ακόμα. Μου αρέσουν πολύ οι λευκές μαργαρίτες. Ήταν το αγαπημένο λουλούδι της μαμάς μου και τις αγαπώ κι εγώ πολύ. Οι φρέζιες, οι γαρδένιες και τα ζουμπούλια με το υπέροχο άρωμα, οι παιώνιες, οι τουλίπες, οι ανεμόνες... Χαζεύοντας στο pinterest βρίσκω κ…

Δεκαέξι χρόνια...

Εικόνα
Λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός. Γιατρεύει λένε τις πληγές, τις κλείνει και δε ματώνουν. Λένε πως διώχνει τον πόνο, τον απαλύνει.
Δεν είναι γιατρός ο χρόνος... Αν είναι κάτι, είναι σκόνη. Σκεπάζει τις πληγές με σκόνη, που φοβάσαι να διώξεις για να μη δεις την πληγή να αιμορραγεί. Αν είναι κάτι, ειναι ναρκωτικό, μουδιάζει τις αισθήσεις ώστε ο πόνος να μη φτάνει στο μυαλό, τόσο που φοβάσαι να ξυπνήσεις για να μη νιώσεις ξανά τις μαχαιριές στην καρδιά.
Πάνε δεκαέξι ολόκληρα χρονια πια. Δεκαέξι. Ήμουν σχεδόν παιδί όταν έφυγε εκείνη, πέταξε μακριά μας. Τα έχασε όλα, δεν είδε τίποτα. Δεν είδε να παίρνω πτυχίο από τη σχολή που αρχικά δεν ήθελα, αλλά εκείνη την είχε ενθουσιάσει. Δεν είδε να ορκίζομαι μετά το διδακτορικό μου. Δεν με είδε νύφη στο πλευρό του καλύτερου μου φίλου, μηχανικού, όπως εγώ, χωρίς μηχανή, όπως ήθελε, δίπλα σε συγγενείς και φίλους αγαπημένους. Δε με είδε έγκυο, δεν είδε τα εγγόνια της, δε με είδε να φεύγω με μια βαλίτσα μακριά της για μια νέα ζωή. Δε με είδε να παλεύω…