Αναρτήσεις

Αύριο είναι μια καινούρια μέρα!

Εικόνα
Εδώ και αρκετό καιρό δεν έχω καταφέρει μα βρω το χρόνο να ετοιμάσω ανάρτηση. Επειδή ομως το blog αυτό το αγαπώ, ζήτησα στη σελιδα του στο facebook, για guest posts.
Και είμαι πολύ πολύ χαρούμενη, που η πρώτη που ανταποκρίθηκε ηταν η αγαπημένη μου (και αγαπημένη σας) Ελένη, από το καρυδότσουφλο.
Μου έστειλε λοιπόν το κείμενό της, και φυσικά το δημοσιεύω εδώ με πολλή χαρά και χωρίς να προσθέσω ούτε κόμμα.
Απολαύστε το! "Αύριο είναι μια καινούρια μέρα. Φυσικά θα έχει και αυτή το ελάττωμα (όπως όλες οι μέρες δηλαδή) πως έτσι και περάσει δεν ξανά γυρίζει πίσω. Οπότε λέω να κάνω μερικά πραγματάκια μπας και καταφέρω να την κάνω ξεχωριστή. Να μείνει ας πούμε στην ιστορία. Να, πραγματάκια όπως: Αύριο λοιπόν λέω να θυμηθώ να κοιτάξω τον ουρανό και να χαθώ στο απέραντο γαλάζιο του! Αύριο λέω επίσης να θυμηθώ να γελάσω. Μμμμ καλύτερα να βρω έναν καλό λόγο για να ξεκαρδιστώ στα γέλια! Αύριο λέω να θυμηθώ μόλις πάρω τα παιδιά από το σχολείο να διαβάσουμε στα γρήγορα και μετά να αρχίσουμε τις β…

Τρέξιμο! ποιος; Εγω;

Που λέτε, πριν λιγες μερες άρχισα να τρέχω!
Το ήθελα πολύ καιρό, περίπου ένα χρόνο, αλλά όλο το ανέβαλα. Μια ο μικρός που θήλαζε κάθε τρεις και λίγο, μια η αϋπνία που δε μου άφηνε περιθώρια για γυμναστική, μια ο καιρός, μια πάλι ο μικρός που ήταν γαντζωμένος πάνω μου και διάφορες άλλες...δικαιολογίες, δεν το αποφάσιζα.
Δεν πήγαινε όμως άλλο, έπρεπε επιτέλους κάτινα κάνω για τον (αγύμναστο) εαυτό μου. Έτσι, αγόρασα ένα καλό ζευγάρι παπούτσια τρεξίματος και έναν καλό αθλητικό στηθόδεσμο (και τα δύο πολύ σημαντικά και επί της ουσίας το μόνο έξοδο που χρειάζεται) και πριν από δύο περίπου εβδομάδες βγήκα για τρέξιμο.
Κατέβασα που λέτε στο κινητό μου την εφαρμογή Total Couch to 5K (#C25K), η οποία έχει στόχο όχι απλώς να μας σηκώσει από τον καναπέ αλλά να τρέξουμε 5 χιλιόμετρα σε μισή ωρα, σε 9 εβδομάδες (κάνοντας 3 προπονήσεις τη βδομάδα).
Trying to catch my breath! #running #week1 #day2 #totalC25K #C25K #letsrun #έλιωσα Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη crazytourists (@crazytour…

A history of the world in 100 objects

Εικόνα
"...Above all, I hope this book has shown that the "family of man" is not an empty metaphor, however dysfunctional that family usually is; that all humanity has the same needs and preoccupations, fears and hopes..."
Πρόκειται για ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο παρουσιάζει την ιστορία, ή μάλλον μια ιστορία όπως τονίζει ο συγγραφέας, της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού μεσω της περιγραφής 100 αντικειμένων που βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο.
Τα αντικείμενα αυτά καλύπτουν όλο το εύρος της ανθρώπινης ύπαρξης, από τα προϊστορικά έως τα σύγχρονα χρόνια, από τα τεράστια λίκνα πολιτισμού της μεσογείου και της Ασίας ως τους απομονωμένους πολιτισμούς της Αμερικής και των νησιών του Ειρηνικού, από έργα τέχνης μεχρι εργαλεία πολέμου.
Οι παρουσιάσεις των αντικειμένων είναι ιδιαίτερα προσεγμένες, χωρίς συναισθηματισμούς και κρίσεις μέσα από το πρίσμα του ευρωπαϊκού σύγχρονου πολιτισμού αν και κάποιες φορές θα μπορούσαν να είναι κάπως μικρότερες.
Θα σας έλεγα να τ…

Η κατσίκα του παππού

Όταν ήμουν μικρή, οι καλοκαιρινές μου διακοπές μοιράζονταν μεταξύ κατασκήνωσης, σπιτιού γιαγιάς και σπιτιού παππού.
Το σπίτι του παππού, το πατρικό της μητέρας μου ήταν ένα κλασικό σπίτι χωριού. Παλιό, με τις βασικές "ανέσεις" και την τουαλέτα έξω φυσικά. Είχε ομως τεράστιο κήπο, κληματαριά που εκανε παχιά σκιά και κρασοστάφυλα, πορτοκαλιές, βασιλικούς...
Έξω, στο πεζοδρόμιο είχε μουριές τις οποίες κάθε τόσο κλάδευε ο παππούς. Καποια χρονιά, είχε δέσει σε μια από τις μουριές την κατσίκα του. Μια μεγάλη κάτασπρη κατσίκα με ωραιότατα κέρατα. Δε θυμάμαι πόσο χρονών ήμουν λογικά γύρω στα πέντε, το τελευταίο εγγόνι... Σε μια άκρη στο πεζοδρόμιο ήταν στοιβαγμένα τα κλαδιά από τις μουριές...
Σκέφτηκα λοιπόν πως θα ήταν τέλειο παιχνίδι, για την ακρίβεια αναρωτιόμουν γιατι δεν το είχα κανει και νωρίτερα, να πάρω ενα κλαδί με ωραία καταπράσινα φύλλα και να το βάλω στη μουσούδα της κατσίκας. Όχι για να την ταΐσω, where is the fun in that, αλλά για να το τραβήξω μακριά με το που θα άν…

Ταξίδι στην όμορφη Ρίγα

Εικόνα
Ένα από τα πιο όμορφα ταξίδια μας, ήταν αυτό στη Ρίγα, την πρωτεύουσα της Λετονίας.
Η Ρίγα συνδυάζει τα πάντα: ποτάμι, παλιά πόλη μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, καινούρια πόλη σιοβιετικού τύπου, όμορφη επαρχία με κάστρα, θάλασσα και γραφικές διαδρομές για ποδήλατο.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα στο σχετικό άρθρο του BlogTravels

Λουλούδια!

Εικόνα
Επειδή με την τελευταία ανάρτηση σκόρπισα μια θλίψη τριγύρω και καθόλου δε θέλω να μένει αυτή η αίσθηση σε όσους επισκέπτονται αυτό το bloggάκι, σκέφτηκα να γράψω κάτι ανάλαφρο.  Τα λουλούδια τα αγαπώ πολύ. Μου αρέσει να έχω γλάστρες με πολύχρωμα και διαφορετικά λουλούδια, βάζα γεμάτα λουλούδια, κακτάκια (όταν ανθιζουν είναι ονειρεμένα)... Μου φτιάχνουν το κέφι και τη διάθεση. Βέβαια τώρα τελευταία, που όλη μέρα τρέχω πίσω από δύο πιτσιρίκια, ξεχνάω κάπου κάπου να τα ποτίσω ή να τους αλλάξω νερό... Δεν ξέρω ποιο λουλούδι είναι το αγαπημένο μου.
Μου αρέσουν πολύ τα κόκκινα, κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Κάθε φορά που βλέπω κόκκινο τριαντάφυλλο το μυρίζω, ελπίζοντας να βρω εκείνη τη μυρωδιά της τριανταφυλλιάς της γιαγιάς μου. Δεν την έχω βρει ακόμα. Μου αρέσουν πολύ οι λευκές μαργαρίτες. Ήταν το αγαπημένο λουλούδι της μαμάς μου και τις αγαπώ κι εγώ πολύ. Οι φρέζιες, οι γαρδένιες και τα ζουμπούλια με το υπέροχο άρωμα, οι παιώνιες, οι τουλίπες, οι ανεμόνες... Χαζεύοντας στο pinterest βρίσκω κ…

Δεκαέξι χρόνια...

Εικόνα
Λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός. Γιατρεύει λένε τις πληγές, τις κλείνει και δε ματώνουν. Λένε πως διώχνει τον πόνο, τον απαλύνει.
Δεν είναι γιατρός ο χρόνος... Αν είναι κάτι, είναι σκόνη. Σκεπάζει τις πληγές με σκόνη, που φοβάσαι να διώξεις για να μη δεις την πληγή να αιμορραγεί. Αν είναι κάτι, ειναι ναρκωτικό, μουδιάζει τις αισθήσεις ώστε ο πόνος να μη φτάνει στο μυαλό, τόσο που φοβάσαι να ξυπνήσεις για να μη νιώσεις ξανά τις μαχαιριές στην καρδιά.
Πάνε δεκαέξι ολόκληρα χρονια πια. Δεκαέξι. Ήμουν σχεδόν παιδί όταν έφυγε εκείνη, πέταξε μακριά μας. Τα έχασε όλα, δεν είδε τίποτα. Δεν είδε να παίρνω πτυχίο από τη σχολή που αρχικά δεν ήθελα, αλλά εκείνη την είχε ενθουσιάσει. Δεν είδε να ορκίζομαι μετά το διδακτορικό μου. Δεν με είδε νύφη στο πλευρό του καλύτερου μου φίλου, μηχανικού, όπως εγώ, χωρίς μηχανή, όπως ήθελε, δίπλα σε συγγενείς και φίλους αγαπημένους. Δε με είδε έγκυο, δεν είδε τα εγγόνια της, δε με είδε να φεύγω με μια βαλίτσα μακριά της για μια νέα ζωή. Δε με είδε να παλεύω…