11/6/16

Posted on 11/6/16 | 1 comment

Άουτς!


"Ένας σκατζόχοιρος έφτιαξε τη φωλιά του για το χειμώνα κάτω από τη μηλιά, όταν...
Άουτς!
...ένα ζουμερό κόκκινο μήλο έπεσε πάνω του. Πώς θα χωρέσει τώρα στη φωλιά του;"

Ένα μικρό, αστείο βιβλιαράκι των εκδόσεων Παπαδόπουλος το οποίο παρότι απευθύνεται σε ηλικίες 3+, εμείς αγοράσαμε τρεις μήνες πριν τα δευτερα γενέθλια της μικρής μας και το έχουμε καταευχαριστηθεί! Ιδίως οταν το διαβάζουμε με αστείες φωνές το κορίτσι μας ξεκαρδίζεται!
Αντίστοιχα όμορφη με την ιστορία είναι και η εικονογράφηση!

Του αξίζει οπωσδήποτε μία θέση στη βιβλιοθήκη σας!

25/5/16

Μην αφήνετε τον τίτλο της ανάρτησης να σας παραπλανά...
Πέρασαν κιόλας πέντε μήνες (και τέσσερις μέρες) από τη γέννηση του μικρούλη μας. Το μικρό μας αγόρι, που αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή, που δεν ήταν παρά μια γραμμή σε ένα τεστ εγκυμοσύνης, έφερε τα πάνω κάτω στην οικογένειά μας. Έριξε μια δυνατή κλωτσιά και γκρέμισε όλες τις ισορροπίες. Ή μάλλον όχι κλωτσιά, ένα δυνατό κλάμα...
Αν είστε ακόμα εδώ και περιμένετε να σας πω πόσο τυχερή νιώθω που αυτό το αγόρι είναι στη ζωή μας και πώς δε θα άλλαζα ούτε στιγμή των τελευταίων πέντε μηνών, καλύτερα να διαβάσετε κάτι άλλο. Γιατί, παρότι είμαι στα αλήθεια απίστευτα τυχερή που αυτο το πλάσμα με έκανε μητέρα για δεύτερη φορά και δε μπορώ να βρω τις λέξεις να περιγράψω πόσο το αγαπώ, θα άλλαζα πολλές στιγμές των τελευταίων πέντε μηνών.
Θα άλλαζα πολλές στιγμές... Θα άλλαζα τα ουρλιαχτά του μικρού που πονούσε λόγω παλινδρόμησης και μέχρι να καθαρίσει ο οργανισμός μας από γαλακτοκομικά και σόγια (κάνω αποχή 4 μήνες σχεδόν) υπέφερε. Θα άλλαζα όλα αυτές τις δύσκολες νύχτες όχι επειδή έμενα και μένω άυπνη, αλλά επειδή με παίρνει ο ύπνος καθιστή και πονάει όλο μου το σώμα. Θα άλλαζα τον πανικό που με πιάνει (ευτυχώς σε συνεχώς ελαττούμενη ένταση) κάθε πρωί που πρέπει να ντύσω-ταΐσω και τα δύο ταυτόχρονα και κάθε φορά που ετοιμαζόμαστε να πάμε βόλτα. Θα άλλαζα την απέχθεια που έχουν τα παιδιά μου για τον υπνο κατά τη διάρκεια της ημέρας. Θα άλλαζα τις στιγμές που το κοριτσάκι μου αισθάνεται (δικαίως) παραμελημένο καθώς (και) το αγοράκι μου μεγαλώνει στην αγκαλιά μου. Θα άλλαζα τις στιγμές που δε μπορώ να ανταποκριθώ στιγμιαία στο κλάμα του όπως έκανα με τη μικρή μου, και τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα και το βλέμμα του παράπονο.
Θα άλλαζα τις στιγμές που ενώ θηλάζει η κόρη μου αντί να τη χαϊδεύω δε βλέπω την ώρα να τελειώσει και να κοιμηθεί για να ηρεμήσω... (Ναι θηλάζω ακόμα την τρίχρονη κόρη μου και φυσικά τον πέντε μηνών γιο μου. Κάνω tandem και γουστάρω...συνήθως!)
Θα άλλαζα τις στιγμές που με κυριεύουν η κούραση, τα νεύρα και ο θυμός, θα γινόμουν πάλι η ζεν μητέρα που ήμουν πριν, που δε φώναζε ποτέ, που έλυνε τα πάντα με την κουβέντα. Αυτό είναι το χειρότερο από όλα, έχω βάλει στη ζωή μας τον εκνευρισμό και τις φωνές, έχω πέσει σε ένα κύκλο ηλιθιότητας από τον οποίο δεν ξερω πώς να βγω. Ξέρω τι κάνω λάθος, ξέρω τι πρέπει να κάνω αλλά δε βρίσκω τον τρόπο να το κάνω.
Και θα άλλαζα και όλες αυτές τις στιγμές που ένιωσα την ανάγκη να κάνω κάτι για τον εαυτό μου και με αγνόησα γιατί ένιωσα τύψεις, θα σταματούσα να έρχομαι τελευταία στη σειρά των προτεραιοτήτων μου...
Σας στο είπα. Γι αυτή την ανάρτηση θα κατέβω από τα σύννεφα...

9/5/16

Τη θυμάστε τη Φωτογραφική μου ιδέα;
Πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι δεν ήμουν ιδιαιτέρως συνεπής! Ω ναι, δεν ήμουν συνεπής στη δική μου ιδέα! Αντιμετώπισα "προβλήματα", γι αυτό! Τι προβλήματα; Σοβαρά και ανυπέρβλητα!
Είχα πει πως μια φορά την εβδομάδα, θα φωτογράφιζα τη θέα του σαλονιού μας! Ξεκίνησα, γεμάτη ενθουσιασμό και κατάφερα να βγάλω μόλις τέσσερις φωτογραφίες!
Ένα από τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν, είναι πως άλλαξα γνώμη και αποφάσισα να συνεχίσω την πρόκληση με άλλες φωτογραφίες. Έτσι φωτογράφισα τη θέα από το παιδικό δωμάτιο άλλες τέσσερις φορές...

...και τελικά η θέα που με κέρδισε ήταν αυτή του υπνοδωματίου μας. Έβγαλα έντεκα φωτογραφίες, μία για κάθε εβδομάδα!

Και τότε ήταν που παρουσιάστηκε το πραγματικό πρόβλημα! Μια ακόμη αλλαγή είναι επιβεβλημένη! Κι αυτό όχι επειδή άλλαξα πάλι γνώμη, αλλά επειδή αλλάξαμε σπίτι! Και πόλη!
Να λοιπόν, η πρώτη, από τη νέα σειρά φωτογραφιών! Ο κήπος μας!!


11/4/16

Ακόμα μία ανάρτηση για το βιβλιοφάγο! Βιβλία που διαβάστηκαν μέσα στο 2015, έτσι, χωρίς σχόλια!



"Το παράξενο βιβλιοπωλείο του κυρίου Πενάμπρα" (Robin Sloan, Εκδόσεις Κλειδάριθμος): "...Τέντωσα το λαιμό μου προς τα πίσω (γιατί στα βιβλιοπωλεία αναγκάζεσαι πάντα να κάνεις άβολες κινήσεις με τον λαιμό σου;) και τα ράφια έσβηναν απαλά μες στις σκιές, έτσι που σκεφτόσουν ότι μπορεί και να μην είχαν τελειωμό..."

"Το ζουμί του πετεινού" (Γιάννης Μακριδάκης, Εκδόσεις Εστία): "...Τα τελευταία είκοσι χρόνια και βάλε ο Παναγής τα 'χε ζήσει καταγής. Μες στο μούρκι του παππού του στον Λειμώνα, μια κοιλάδα εύφορη, στο ξεψύχισμα του ποταμού, δίπλα στη θάλασσα, μακριά απ' τον κόσμο..."

"Πλάσματα μιας μέρας και άλλες ιστορίες ψυχοθεραπείας" (Irvin Yalom, Εκδόσεις Άγρα): "...Δε θα έδιωχνα ποτέ μου έναν συγγραφέα. Όσο για την αδυναμία του να γράψει, επειδή νιώθω πολύ τυχερός που εμένα ποτέ δε μ' έχει επισκεφτεί ένα τέτοιο πράγμα, ήμουν πολύ πρόθυμος να τον βοηθήσω να την αντιμετωπίσει..."

"Παρίσι Μπλουζ" (Maurice Attia, Εκδόσεις Πόλις): "...Μέχρι τα τέλη του 1968, είχα ανακαλύψει το Παρίσι γειτονιά προς γειτονιά, σινεμά προς σινεμά,για να καταλάβω το προφανές: ετούτη η πόλη ήταν εξίσου ωραία και απαιτητική..."

"Ο έρωτας και η ειρωνία. Τέσσερις ιστορίες" (Ντάριο Φο, Εκδόσεις Καστανιώτη): "...Με λίγα λόγια, ο θείος μούφόρτωνε εκείνον τον γύψινο ευαγγελιστή ως καθηγητή. Είκοσι οχτώ ώρες την εβδομάδα με έναν πληκτικό θεολόγο που έμοιαζε να έχει βγει από τοιχογραφία..."

"Η αναλφάβητη που ήξερε να μετράει" (Γιούνας Γιούνασον, Εκδόσεις Ψυχογιός): "...Ο γλίτσας λεγόταν Τάμπο και ήταν σχεδόν φαφούτης. Πονούσε πολύ στο μρό και δεν είχε διάθεση για κουβέντα με εκείνο το κορίτσι-αγρίμι. Βέβαια, ήταν η πρώτη φορά από τότε που είχε έρθει στο Σοβέτο που κάποιος εκδήλωνε ενδιαφέρον για τα βιβλία του..."

"Γραμματική της φαντασίας. Εισαγωγή στην τέχνη να επινοείς ιστορίες" (Τζάνι Ροντάρι, Εκδόσεις Μεταίχμιο): "...Στα νηπιαγωγεία του Ρέτζο Εμίλια γεννήθηκε, χρόνια τώρα, το "παιχνίδι του τραγουδιστή ιστοριών". Τα παιδιά, με τη σειρά, ανεβαίνουν σε μια έδρα, σαν ένα είδος βάθρου, και διηγούνται στους συμμαθητές τους, που κάθονται στο πάτωμα, μια ιστορία δικής τους επινόησης..."

7/4/16

Από την τελευταία φορά που σας έδειξα την πρώτη, όχι και τόσο επιτυχημένη απόπειρά μου να πλέξω ενα κασκόλ για τη μικρή μου, έτρεξε πολύ νερό στο αυλάκι (ούτε κατά διάνοια, χαχα) και έπλεξα διάφορα πράγματα, πολύ μικρά, μικρά και μεγαλύτερα τα οποία ενώ ανέβαζα στο instagram και στο ravelry, διαπίστωσα ότι δεν τα είχα βάλει εδώ!
Έπλεξα λοιπόν διάφορα πράγματα:
κασκόλ για τις ανιψιές μου, σκουφάκια για τα τρελοτουριστάκια μου και το κοριτσάκι αγαπημένων μας φίλων που θα βαφτίσουμε το καλοκαίρι
δυο σκουφάκια για για το BigKnit και ένα μικρό σκουφάκι Άι Βασίλη για το μαϊμουδάκι ενός μικρού μαϊμουδιού
καλτσάκια και δεντράκια για διάφορες χριστουγεννιάτικες ανταλλαγές αλλά και για το δέντρο μας και το πρώτο advent calendar μας!

Δυστυχώς τους τελευταίους μήνες δεν έχω καταφέρει να πλέξω τίποτα, αφού κουτουλούσα από τη νύστα κυριολεκτικά! Καθώς όμως έχουμε ήδη μπει σε ένα ρυθμό και η καθημερινότητά μας έχει πια ισορροπήσει, ευελπίστώ ότι σύντομα θα ξαναπιάσω τις βελόνες μου!
Ως τότε, καμαρώνω αυτά που έχω ήδη φτιάξει και περισσότερο από όλα τα σκουφάκια που ζεσταίνουν τα μανάρια μου!


1/4/16

Τώρα που αρχίζει να ζεσταίνει ο καιρός, τι θα λέγατε για μια επίσκεψη στη λίμνη της Αθήνας;
Μόλις 35 χιλιόμετρα από το κέντρο, στο βουνό της Πάρνηθας, προσφέρεται για μια βόλτα στην εξοχή, με ή χωρίς παιδιά και γιατί όχι και για ένα πικ νικ!

Αν θέλετε κι άλλα για να πειστείτε μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό άρθρο στο BlogTravels.

13/3/16

Posted on 13/3/16 | 4 comments

Τύχη!

Οφείλω να ομολογήσω πως οι αναρτήσεις της Ασπασίας, της Μάρθας, της Γιάννας και παλαιότερα της Άσπας με όλα αυτά τα χαριτωμένα που λένε κατά καιρούς τα μαναρια τους, με βάζουν αρκετά συχνά στον πειρασμό να βάζω κι εγω αντίστοιχες αναρτήσεις (η κόρη μου άλλωστε ειναι αστείρευτη πηγή), όμως πάντα διστάζω και δεν το αποφασίζω.
Αυτή τη φορά ομως, αυτό που είπε μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μετά από μια προσωπική συνομιλία που είχα με την εγκυμονούσα Μάρθα, αποφάσισα να ετοιμάσω αυτή την ανάρτηση.


Κάθε μέρα από τότε που γεννήθηκε η κόρη μου της λέω πόσο πολύ την αγαπώ, όσο πιο συχνά μπορώ. Και το ίδιο κάνω πλέον με το γιο μου.
Της λέω επίσης πολύ συχνά οτι είμαι πολύ τυχερή που είναι το παιδάκι μου.
Πριν λίγες μέρες λοιπόν, είχαμε μια υπέροχη στιχομυθία


Εγώ: "Είμαι πολύ τυχερή μανούλα που έχω εσένα για παιδάκι μου!"
Κ. : "Και το Δ.!" (αναφερόμενη στο μωρό μας). "Και ο μπαμπάς είναι τυχερός!"
Εγώ: "Έχεις δίκιο αγάπη μου!"
Κ. : "Και που έχει εσένα είναι τυχερός ο μπαμπάς!". Και γυρνώντας προς το μωρό: "Κι εκείνη είναι τυχερή που έχει τον αδερφούλη της!"


Αυτό πού με συγκινεί απίστευτα σε αυτό το παιδί, είναι πως λεει πολύ συχνά πράγματα, τόσο γλυκά και υπέροχα, χωρίς να της τα έχει κανείς υπαγορεύσει. Ιδίως σε σχέση με το μωρό, δεν της έχουμε πει ποτέ οτι πρέπει (ή θέλουμε) να τον αγαπάει, ή να κάνει πράγματα μαζί του. Το μόνο που της έχουμε πει είναι πως δεν επιτρέπεται να τον χτυπάει όπως αργότερα δε θα αφηνουμε κι εκείνον να τη χτυπάει. Και όμως, έχει εκδηλώσει απίστευτη αγάπη και τρυφερότητα προς εκείνον και πριν γεννηθεί και τους 2.5 αυτούς μήνες που ειναι στη ζωή μας και ελπίζω αργότερα να μην αλλάξει γνώμη.


Μάρθα, θα ζήσετε μεγάλες στιγμές όταν με το καλό γίνετε τέσσερεις! Ή μάλλον, μεγάλες ζείτε τώρα, ετοιμάσου για γιγάντιες στιγμές!!
adding pinterest script Pin on Pinterest 3. Changing the Position of the Pin it! button The cool thing about this code is that you have some freedom over where the Pinterest button for Blogger will go over the image. Take a look at the code that you just copied and pasted into the HTML for the word 'center'.