ανεμώλια

"...Στην αρχή έκλεισα τα μάτια, μόνο άκουγα και μύριζα. Πιο πολύ ήταν τα θαλερά τζιτζίκια απ'τα δέντρα της ακτής αλλά και οι φωνές των παιδιών και οι θόρυβοι του νερού, τα πλατσουρίσματα και οι βουτιές στη θάλασσα. Στη μύτη μου έριζαν δυο μυρωδιές, τα τηγανητά της καντίνας και η αναπνοή του πεύκου. Κάποια απ'τις τσιρίδες που άκουγα ίσως να ήταν και του γιου μου, που τότε, τη χρονιά της φυγής, ήταν εφτά χρονών..." Το βιβλίο "ανεμώλια", τα λόγια του ανέμου, του Ισίδωρου Σγουρού, καταπιάνεται με την αντρική φιλία, το κυνήγι της χαμένης ευτυχίας και των χαμένων ονείρων... Πέντε φίλοι από τα σχολικά χρόνια, "δραπετεύουν" από τη ζωή τους με ένα ιστιοπλοϊκό και σηκωνουν πανιά προς τη χαμένη τους νεότητα, τη γεμάτη όνειρα και υποσχέσεις για ευτυχία... Για τον Ισίδωρο Ζουργό είχα διαβάσει κατά καιρούς πολύ καλές κριτικές, έτσι αποφάσισα αυτό το καλοκαίρι να διαβάσω κάτι δικό του. Διάλεξα την "ανεμώλια" γιατί το θέμα της μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Δυστυχώς όμως, ο τρόπος γραφής του συγγραφέα με κούρασε...πολύ. Είναι τελικά από εκείνα τα βιβλία που θα μπορούσαν αν ήταν 200 σελίδες αντί 450 να είναι εξαιρετικά. Ο συγγραφέας, ο οποίος περιγράφει μια πολύ ενδιαφέρουσα, είναι η αλήθεια, ιστορία, προσπαθεί να γίνει ποιητικός, περισσότερο από όσο χρειάζεται και τελικά κουράζει, ίσως και λίγο εκνευρίζει...Εμένα τουλάχιστον. Παρ' όλα αυτά αν κάποιος με ρωτούσε θα του το πρότεινα, με κάποια επιφύλαξη βέβαια... Καλό καλοκαίρι σε όλους! Τρελοτουρίστρια