CrazyTourists blogging...

Άλλη μια ανάρτηση-πρόκληση, αρκετά καθυστερημένη.. Αλλά τι να κάνω που οι τελευταιες μέρες είναι γεμάτες "όμορφα" πράγματα; Μύξες, φλέματα, εμετούς, διάρροιες και ατελείωτα πλυντήρια; Το κάνατε εικ...

Αυτή η ανάρτηση άργησε λιγάκι για λόγους ανωτέρας βίας, αλλά μπαινοντας δειλά δειλά σε φυσιολογικούς και πάλι ρυθμούς, ξέκλεψα λίγο χρόνο και την ετοίμασα. Από τα χιλιάδες πράγματα που θέλω να μά...

Αυτή η ανάρτηση ίσως είναι η δυσκολότερη αυτής της πρόκλησης. Θα μου πεις σιγά το δύσκολο να βρεις πέντε καλά πράγματα για εσένα. Και όμως. Όταν διανύεις μια φάση της ζωής σου στην οποια δυσκολεύεσαι να αναγνωρίσεις και να αγαπήσεις τον εαυτό σου, το να βρεις πέντε πράγματα ειναι πολύ δύσκολο. Γι αυτό όμως αποφάσισα να τα βρω. Για να μου θυμίσω οτι είμαι ακόμα εδώ... 1. Μου αρέσει που θέλω συνέχεια να μαθαίνω και να κάνω καινούρια πράγματα. Βαριέμαι τη ρουτίνα, βαριέμαι να κάνω συνέχεια τα ίδια.  2. Μου αρέσει που προσπαθώ πάντα να στηρίζω τους ανθρώπους που είναι γύρω μου. Ακόμα και όταν δυσκολεύομαι να στηριξω τον εαυτό μου... 3. Μου αρέσουν τα μάτια μου. Παρότι οι μαύροι κύκλοι κοντεύουν να φτάσουν στα μάγουλα. 4. Μου αρεσουν οι πατούσες μου. Ξέρετε, που οταν πηγαίνω για πεντικιουρ, ακόμα κι αν έχει περάσει ένας ολόκληρος χρόνος από το προηγούμενο, δε χρειάζονται τρίψιμο! 5. Μου αρέσει που δεν είμαι girly. Μ' αρέσουν τα εργαλεία και οι επισκευές, αντιπαθώ το m...

Όσοι με ξέρετε από παλιά, από τότε που γραφαμε στο ταξιδιωτικό μας blog, αλλά και όσοι διαβάζετε το BlogTravels, γνωρίζετε ότι αγαπώ πολύ τα ταξίδια. Κοντινά ή μακρινά, για λίγες μέρες ή για πολλές, με οποιοδήποτε ...

Αγαπημένη μου, Ελπίζω να θυμάσαι ποια είσαι. Κάποτε έχασες τον εαυτό σου και τον ξαναβρηκες. Ελπίζω όταν κοιτάζεις πίσω να μη βλέπεις λάθη αλλά στιγμές χαράς, ανείπωτης ευτυχίας, στιγμές πλημμυρι...

Και ξαφνικά διαβάζεις κάτι και τα μάτια βουρκώνουν. Παγώνεις σα να σε φυσήξει κρύος αέρας, το μυαλό σταματά. Διαβάζεις κάτι, και ξαφνικά τίποτα δεν έχει σημασία. Το οτι τσακώθηκες με τον άντρα σου, ...

Τη Δευτέρα που μας έρχεται, μιας και όλα τα σχέδια ξεκινάνε μια Δευτέρα, θα ξεκινήσω ένα καινούριο παιχνίδι/πρόκληση. Μια συγγραφική-φωτογραφική πρόκληση. Μέρα παρά μέρα, για ένα μήνα, θα γράφω κάτ...

Όταν ήμουν μικρή, οι καλοκαιρινές μου διακοπές μοιράζονταν μεταξύ κατασκήνωσης, σπιτιού γιαγιάς και σπιτιού παππού. Το σπίτι του παππού, το πατρικό της μητέρας μου ήταν ένα κλασικό σπίτι χωριού. Παλιό, με τις βασικές "ανέσεις" και την τουαλέτα έξω φυσικά. Είχε ομως τεράστιο κήπο, κληματαριά που εκανε παχιά σκιά και κρασοστάφυλα, πορτοκαλιές, βασιλικούς... Έξω, στο πεζοδρόμιο είχε μουριές τις οποίες κάθε τόσο κλάδευε ο παππούς. Καποια χρονιά, είχε δέσει σε μια από τις μουριές την κατσίκα του. Μια μεγάλη κάτασπρη κατσίκα με ωραιότατα κέρατα. Δε θυμάμαι πόσο χρονών ήμουν λογικά γύρω στα πέντε, το τελευταίο εγγόνι... Σε μια άκρη στο πεζοδρόμιο ήταν στοιβαγμένα τα κλαδιά από τις μουριές... Σκέφτηκα λοιπόν πως θα ήταν τέλειο παιχνίδι, για την ακρίβεια αναρωτιόμουν γιατι δεν το είχα κανει και νωρίτερα, να πάρω ενα κλαδί με ωραία καταπράσινα φύλλα και να το βάλω στη μουσούδα της κατσίκας. Όχι για να την ταΐσω, where is the fun in that, αλλά για να το τραβήξω μακριά με το που θα ά...

Επειδή με την τελευταία ανάρτηση σκόρπισα μια θλίψη τριγύρω και καθόλου δε θέλω να μένει αυτή η αίσθηση σε όσους επισκέπτονται αυτό το bloggάκι, σκέφτηκα να γράψω κάτι ανάλαφρο.  Πηγή Τα λουλούδια τα αγαπώ πολύ. Μου αρέσει να έχω γλάστρες με πολύχρωμα και διαφορετικά λουλούδια, βάζα γεμάτα λουλούδια, κακτάκια (όταν ανθιζουν είναι ονειρεμένα)... Μου φτιάχνουν το κέφι και τη διάθεση. Βέβαια τώρα τελευταία, που όλη μέρα τρέχω πίσω από δύο πιτσιρίκια, ξεχνάω κάπου κάπου να τα ποτίσω ή να τους αλλάξω νερό... Δεν ξέρω ποιο λουλούδι είναι το αγαπημένο μου. Μου αρέσουν πολύ τα κόκκινα, κατακόκκινα τριαντάφυλλα. Κάθε φορά που βλέπω κόκκινο τριαντάφυλλο το μυρίζω, ελπίζοντας να βρω εκείνη τη μυρωδιά της τριανταφυλλιάς της γιαγιάς μου. Δεν την έχω βρει ακόμα. Μου αρέσουν πολύ οι λευκές μαργαρίτες. Ήταν το αγαπημένο λουλούδι της μαμάς μου και τις αγαπώ κι εγώ πολύ. Οι φρέζιες, οι γαρδένιες και τα ζουμπούλια με το υπέροχο άρωμα, οι παιώνιες, οι τουλίπες, οι ανεμόνες... Πηγή Χα...

Λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός. Γιατρεύει λένε τις πληγές, τις κλείνει και δε ματώνουν. Λένε πως διώχνει τον πόνο, τον απαλύνει. Δεν είναι γιατρός ο χρόνος... Αν είναι κάτι, είναι σκόνη. Σκεπάζει τις πληγές με σκόνη, που φοβάσαι να διώξεις για να μη δεις την πληγή να αιμορραγεί. Αν είναι κάτι, ειναι ναρκωτικό, μουδιάζει τις αισθήσεις ώστε ο πόνος να μη φτάνει στο μυαλό, τόσο που φοβάσαι να ξυπνήσεις για να μη νιώσεις ξανά τις μαχαιριές στην καρδιά. Πηγή φωτογραφίας Πάνε δεκαέξι ολόκληρα χρονια πια. Δεκαέξι. Ήμουν σχεδόν παιδί όταν έφυγε εκείνη, πέταξε μακριά μας. Τα έχασε όλα, δεν είδε τίποτα. Δεν είδε να παίρνω πτυχίο από τη σχολή που αρχικά δεν ήθελα, αλλά εκείνη την είχε ενθουσιάσει. Δεν είδε να ορκίζομαι μετά το διδακτορικό μου. Δεν με είδε νύφη στο πλευρό του καλύτερου μου φίλου, μηχανικού, όπως εγώ, χωρίς μηχανή, όπως ήθελε, δίπλα σε συγγενείς και φίλους αγαπημένους. Δε με είδε έγκυο, δεν είδε τα εγγόνια της, δε με είδε να φεύγω με μια βαλίτσα μακριά της για μια νέα ζωή. ...

Πριν λίγο καιρό, με αφορμή ένα "παιχνίδι" που ξεκίνήσαμε με την Ελένη του Καρυδότσουφλου , κάναμε μια συζήτηση για τις μυρωδιές και τις αναμνήσεις και θυμήθηκα μια μίνι ανάρτησή μου στο tumblr ... Έγραφα τοτε (με κόκκινη γραμματοσειρά, τωρινές προσθήκες):  "Δεν είναι φοβερό το πώς οι μυρωδιές ξυπνούν αναμνήσεις; Η μυρωδιά ενός σαμπουάν με έστειλε πάνω από είκοσι χρόνια πίσω, στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού, στον κήπο, κάτω από τη μεγάλη νεραντζιά, με το μαγιό και το λάστιχο στο χέρι, να κάνω μπάνιο και να παίζω μπουγέλο με τον αδερφό μου μετά τη θάλασσα. Με τα κόκκινα σαν αίμα τριαντάφυλλα να στέλνουν την ευωδιά τους παντού.   Μετά τη θάλασσα με τη λεπτή μαύρη άμμο που έμοιαζε με λάσπη, που πηγαίναμε με το λεωφορείο, στο οποίο πάντα έπαιζε το “γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια”, μαζεύαμε ολόλευκα μεγάλα κοχύλια, και τρώγαμε σουβλάκι (καλαμάκι με ψωμί)….  Τότε που η ζωή ήταν παιχνίδι…" Στην προηγούμενη ανάρτησή μου, στην ερώτηση για την αγαπημέν...

Η Αθανασία τώρα τελευταία συνεχώς με προκαλεί-προσκαλεί σε διάφορα "παιχνίδια". Αυτή τη φορά, μου ζήτησε να γράψω κάποια αγαπημένα μου... Τι αγαπημένα; Διαβάστε και θα δείτε! Αγαπημένος πίνακας ζωγραφικής: Δε μπορώ να πω ότι γνωρίζω πολλά περί ζωγραφικής, αλλά αναμφίβολα ο αγαπημένος μου πίνακας είναι το " Figure at the window " του Νταλί, τον οποίο έχω θαυμάσει και από κοντά στο μουσείο Reina Sofia , στη Μαδρίτη. Figure at the window - Salvador Dali (Museo Nacional Centro Di Arte Reina Sofia, Madrid) Αγαπημένη ταινία: Δεν έχω κάποια αγαπημένη αλλά κάποια που μου αρέσει πολύ είναι ο "Βιολιστής στη Στέγη" (" Fiddler on the roof ") Αγαπημένο βιβλίο: Αυτό είναι πραγματικά δύσκολο. " Η μεγάλη Χίμαιρα " του Καραγάτση . Τα " Εκατό χρόνια μοναξιάς " του Μάρκεζ . " Ο μικρός πρίγκηπας " του Εξυπερύ . Η " Νανά " του Ζολά . " Ο Χριστός ξανασταυρώνεται " του Καζαντζάκη . Πραγματικά δε μπορώ να...

Η Ελένη , με μια, υπέροχη, φωτογραφία, με έβαλε σε μια πολύ όμορφη και δημιουργική διαδικασία και μου θύμισε πόσο μου άρεσε κάποτε να γράφω . Και ξεκινήσαμε με αφορμή αυτή τη φωτογραφία , ενα "παιχνίδι" μεταξύ μας, για το οποίο δε θα σας μιλήσω τωρα, που στάθηκε αφορμή μιας άλλης πρόκλησης. Από την Αθανασία αυτή τη φορά. Η φωτογραφία της υπέροχη! Με δυσκόλεψε όμως. Ένιωσα πως δε μπορω να γράψω ακριβώς αυτά που σκέφτομαι, πως κάτι έμεινε μέσα μου χωρίς να βρει διέξοδο σε λέξεις... Στο περίπου λοιπόν, αναζητώντας κάτι ακόμα, χωρίς να ξέρω τι είναι, αποτύπωσα αυτές τις σκέψεις... Επιλέγω να ζήσω "Εκεί ζουν τα όνειρα. Τα μικρά και τα μεγάλα. Τα όνειρα που κάνουν τα μικρά παιδιά οταν κοιμούνται στην αγκαλιά της μανας τους. Τα ονειρα τα εφηβικά κάτω από το γεμάτο με αστέρια καλοκαιρινό ουρανό. Τα όνειρα της πρώτης νιότης, δίπλα στο ζεστό κορμί της πρώτης αγάπης. Τα όνειρα της ωριμότητας, ακομα και τα ονειρα της δυσης της ζωής τα γεματα μελαγχολία. Εκει ζουν τα ονειρα...

Συγχαρητήρια! Μόλις κράτησες στα χέρια σου ενα θετικό τεστ εγκυμοσύνης, πρώτη εγκυμοσύνη και ρίγη συγκίνησης, χαράς και πιθανώς τρόμου διαπερνούν το κορμί σου. Επίτρεψέ μου ένα fast forward... Συγχαρητήρια! Μολις γέννησες το πρώτο σου παιδάκι. Μάντεψε! It's the end of the world as you know it... Ένα παιδί αλλάζει άρδην την καθημερινότητα και τις προτεραιότητές μας. Αλλάζει ομως και πράγματα τόσο μικρά, που δεν τους δίνουμε σημασία. Αλίμονο, θα έρθει η μέρα που... -θα περιμένεις με ανυπομονησία να έρθει ο σύζυγος σπιτι, ώστε να πας τουαλέτα με την πόρτα κλειστή. Μόνη σου. Ω ναι, ακομα και εκεί που μέχρι κι οι βασιλιάδες πάνε μόνοι, εσύ θα πηγαίνεις με την ουρά σου. Μην ανησυχείς...Σε 3-4 χρόνια, θα μπορείς να κλείνεις την πόρτα (εκτός αν εν τω μεταξύ, πολλαπλασιαστείς ξανά)... -θα προσπαθείς να θυμηθείς πότε έκανες τελευταία φορά μπάνιο και δε θα μπορείς. Στο ντους ή στη μπανιέρα, όχι στη θάλασσα βρε κουτό. Τι εννοείς εσύ θα κανεις μπάνιο κάθε βράδυ; Τα είπαν κι άλλοι αυτά... ...

Σήμερα, εδώ στο Huddersfield, έχει πολύ κρύο, παγωνιά. Πήγα την κόρη μου στον παιδικό σταθμό και γύρισα να κοιμίσω το γιο μου για μεσημέρι. Αμ δε! Λογάριαζα δίχως τον ξενοδόχο, ο οποίος όχι απλώς δεν κοιμήθηκε, δε γλάρωσε καν. Κι ενώ σηκωνόμουν βαριεστημένα από το κρεβάτι, κρυώνοντας λιγάκι (άτιμο συνάχι και ακόμα πιο άτιμο ξενύχτι) με χτύπησε κατακούτελα. 4 χρόνια πριν, μια τέτοια μέρα, θα βούλιαζα στην πολυθρόνα με ένα ζεστό τσάι, λιγο κέικ, αναμμένα κεριά και ένα καλό βιβλίο. Αντ' αυτού παίζω με μια κουρδιστή καμηλοπάρδαλη και κυνηγάω τον πασά στην εσωτερική σκάλα. Και τότε με ξαναχτύπησε κατακούτελα. Τι μου λείπει από τη ζωή μου π.π.; Προ παιδιών δηλαδή... Το ένα το έγραψα ήδη, να βουλιάζω στην πολυθρόνα και να διαβάζω σαν μην υπάρχει αύριο. Λες και αν δεν τελειώσω το βιβλίο μου τώρα, θα καταστραφεί ο κόσμος. Να ξυπνάω το πρωί με το πάσο μου, μου έχει λείψει το χουζούρι. Να τρώω γλυκά ό,τι ώρα θέλω σε όποιο δωμάτιο του σπιτιού θέλω. Να φευγουμε εκδρομή για Σαββατοκύριακ...

Υπέροχη.... "Ταξίδια παλιά και μυρωδιές και συναισθήματα ζεστά μου φέρνει στο νου αυτή η φωτογραφία... Τότε, στη λίμνη Πλαστήρα, θυμάσαι; Μια παγωμένη μέρα, στο μικρό παντοπωλείο ενός γέροντα, που μας έφτιαξε ομελέτα και μιλούσε για τη γριά του και το γιο του. Θυμάσαι; Κι έξω χιόνι και η μυρωδιά από τζάκι... Σε ποιο χωριό ήταν; Θυμάσαι; Και τότε, τα χειμωνιάτικα βροχερά απογεύματα στις Σπέτσες; Που καθόμασταν αγκαλιά και βλέπαμε τα κύματα και τη βροχή; Θυμάσαι; Και η μυρωδιά της θάλασσας μπλεκόταν με τη μυρωδιά της βροχής και των τζακιών.. Οι αγαπημένες μου μυρωδιές στον κόσμο.... Θυμάσαι; Και τότε; Στην Κίνα; Στον ποταμό Li δεν ήταν; Που καθόμασταν στη βροχή και αγναντεύαμε τους ψαράδες, τα ψαροχώρια, τους μικρού ναούς και τα βουνά τα κρυμμένα στην ομίχλη; Θυμάσαι; Κι εκείνο το τρένο το θυμάσαι; Κάπου μεταξύ Λονδίνου και Huddersfield ήταν, μέσα από τα βρεγμένα τζάμια χαζευαμε το φεγγάρι από τη μια και το ηλιοβασίλεμα από την άλλη... Θυμάσαι; Με τα δυο παιδιά μας αγκαλιά,...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη την πρώτη, μαγική στιγμή, που ένιωσα το θαύμα της μητρότητας ξανά. Από εκείνη τη στιγμή που ακούμπησαν επάνω μου ένα ακόμα τόσο δα μωράκι. Πόσο μικρός μου φάνηκε! Μικροσκοπικός, αν και μεγάλο μωρό (και αυτός). Στα μάτια μου, το μετρο σύγκρισης ήταν η κόρη μας. Η κόρη μας που ξαφνικά, μέσα σε λίγες ώρες σα να μεγάλωσε μια στάλα. Ολόκληρο κορίτσι. Κι αυτός ο μικρός, γυμνός στην αγκαλιά μου, συνδεδεμένος ακομα μαζί μου με το λώρο, έμοιαζε σαν ποντικάκι. Ενα ποντικάκι 54cm και 3.6 κιλά. Και μετα από λίγο θήλασε για πρώτη φορά. Και ένιωσα όπως την πρώτη φορά. Λες και δεν το είχα ξαναζήσει. Γιατί όντως δεν το είχα ξαναζήσει, όχι με αυτό το μωρό, ήταν ολα διαφορετικά και τόσο ίδια. Τα αγγίγματα διαφορετικά, οι ήχοι, τα βλέμματα. Διαφορετικά, μα και ίδια. Και η θαλπωρή, η αγάπη...τόσο ίδια με εκείνη την πρώτη φορά, και ταυτόχρονα τόσο διαφορετική. και λίγες ώρες μετά η άνοιξή της ζωής μας γνώρισε τη χιονονιφάδα μας, το μωρό της μεγαλύτερης νύχτας του χει...

Τα παιδιά είναι χαρά, ευτυχία. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τα παιδικά γέλια και τίποτα πιο τρυφερό από δυο μικρά χεράκια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό σου. Το ξέρω αυτό, το νιώθω κάθε μέρα. Μη με παρεξηγήσετε. Τα αγαπώ τα παιδιά μου. Περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό προφανώς. Η καρδιά μου χτυπάει γι αυτά, χαμογελώ οταν χαμογελούν, δακρύζω όταν δακρύζουν. Τα έκανα απολύτως συνειδητά με έναν άνθρωπο υπέροχο, που αγαπώ πολύ και με τον οποίο θελω να γεράσω αγκαλιά. Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να περάσει η μέρα; γιατί με ρουφάει η γκρίνια; γιατί νιώθω να πνίγομαι στις φωνές, τα κλάματα, τις υστερίες; ξέρω πως έχω δυο ήλιους αστραφτερούς μέσα στο σπίτι μου αλλά συχνά δε βλέπω το φως τους. Γιατί μια στιγμή χαράς είναι ακριβώς αυτό, μια στιγμή, ενώ μια στιγμή γκρίνιας δεν τελειώνει ποτέ; Ίσως φταίω εγώ, δεν ξέρω. Ίσως το δικό μου μυαλό είναι έτσι φτιαγμένο, να διογκώνει τα δύσκολα, να χάνει το φως οταν εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα. Δεν ξέρω...

Τις τελευταίες μερες, οι αγαπητές μου φίλες / φίλες της συντρόφου μου   Μαρίνα , Τέσση και Γιάννα , μοιράζονται μαζί μας 59+1 "μυστικά" για τον εαυτό τους. Μετα από τόσο καιρό / τόσα χρόνια που εχω να ανεβάσω ανάρτηση, αποφάσισα οτι αυτή η ιδέα είναι ότι πρέπει για την επιστροφή μου. Ορίστε λοιπόν 59+1 πράγματα που (μάλλον/ σίγουρα ) δε γνωρίζετε για εμένα. 1. Γνώρισα τον έρωτα της ζωής μου όταν ήμουν 17 ετών και γίναμε ζευγάρι ενα χρόνο αργότερα. Τότε θεωρούσα πως το πολύ σε 6 μήνες θα τον εχω παρατήσει. Παρόλα αυτά σε λίγους μήνες κλείνουμε 15 χρόνια. / Κοιτα να δεις! Κι εγώ... Αλλά της έδινα μερικά χρόνια παραπάνω. Να τελειώσουμε το πανεπιστήμιο τουλάχιστον... 2.  Δε μου αρέσουν οι φούστες, δε βάφομαι και δε φοράω τακούνια. Δε μου αρέσουν τα γυναικεία περιοδικά ούτε να φτιάχνω τα μαλλιά μου. / Ουτε εμένα! Από γυναικεία περιοδικά, μόνο COSMO pocket στην ξαπλώστρα... 3. Μου αρέσει πολύ να με λούζουν και να μου φτιάχνουν τα νύχια / Μπα, με παίρνει ο ύπνος! 4. Ότα...

Μην αφήνετε τον τίτλο της ανάρτησης να σας παραπλανά... Πέρασαν κιόλας πέντε μήνες (και τέσσερις μέρες) από τη γέννηση του μικρούλη μας. Το μικρό μας αγόρι, που αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή, που δεν ήταν παρά μια γραμμή σε ένα τεστ εγκυμοσύνης, έφερε τα πάνω κάτω στην οικογένειά μας. Έριξε μια δυνατή κλωτσιά και γκρέμισε όλες τις ισορροπίες. Ή μάλλον όχι κλωτσιά, ένα δυνατό κλάμα... Αν είστε ακόμα εδώ και περιμένετε να σας πω πόσο τυχερή νιώθω που αυτό το αγόρι είναι στη ζωή μας και πώς δε θα άλλαζα ούτε στιγμή των τελευταίων πέντε μηνών, καλύτερα να διαβάσετε κάτι άλλο. Γιατί, παρότι είμαι στα αλήθεια απίστευτα τυχερή που αυτο το πλάσμα με έκανε μητέρα για δεύτερη φορά και δε μπορώ να βρω τις λέξεις να περιγράψω πόσο το αγαπώ, θα άλλαζα πολλές στιγμές των τελευταίων πέντε μηνών. Θα άλλαζα πολλές στιγμές... Θα άλλαζα τα ουρλιαχτά του μικρού που πονούσε λόγω παλινδρόμησης και μέχρι να καθαρίσει ο οργανισμός μας από γαλακτοκομικά και σόγια (κάνω αποχή 4 μήνες σχεδόν) υπέφερε. Θα άλ...