CrazyTourists blogging...

Μετά την μπορά έρχεται η νηνεμία δε λένε... Έτσι κι εγώ τις τελευταίες μέρες έχω αφεθεί σε ένα ταξίδι αναμνήσεων. Είναι που χαλαρώνω ελαφρώς μετά από ένα έντονο, από άποψης δουλειάς, δίμηνο, είναι που λείπει και το κοριτσάκι μου στα εξωτερικά, είναι που χαζεύοντας στο δίκτυο είδα φωτογραφίες του Αλέξανδρου... Ακούγοντας χτες λοιπόν τη βροχή να ξεσπά στα κεραμίδια και τον Dask να σιγοψυθιρίζει από τα ηχεία: "...θυμάμαι κάπου στο '96 να χαζεύω τα κομμάτια του J-one και του Αρτέμη...", κάτι με ώθησε σε ένα (δυστυχώς) ξεχασμένο μπαουλάκι στη γωνία του δωματίου. Σκέφτηκα, ρε συ το '96..., πάνε 12 χρόνια... Και το ταξίδι ξεκίνησε... ARTEMIS - TXC (Πευκάκια, 1996) Παρασκευή μεσημέρι, μετά το σχολείο, με μια φωτογραφική μηχανή (αναλογική φυσικά), με τον Αλέξανδρο και το Μάνο αρχίσαμε τη βόλτα... Μια βόλτα που την είχα εντελώς διαγράψει από το μυαλό μου μέχρι και χτες το βράδυ. ΤΧC (Καθέτως και Οριζοντίως, Περισσός, 1996) Ωραίες εποχές...Τότε η φάση που λές ...

Είχα παραμελήσει τούτο το ιστολόγιο είναι η αλήθεια, και η πρόσκληση της Natassas για να παίξω στο παιχνίδι ήταν η αφορμή να ασχοληθώ λίγο παραπάνω. Βέβαια, η τρελοτουρίστρια μου έπαιξε πρώτη και έδωσε τη δική της εκδοχή στο "Αντισταθείτε. Γιατί κάπως πρέπει να αντιδράσουμε. Αρκετά." Λέω να συμμετάσχω και γω στο παιχνίδι, συνδυάζοντας κάποιους στίχους με μια όμως διαφορετική μορφή έκφρασης που μου'χει λείψει, και ελπίζω η Natassa και η Εαρινή Συμφωνία , που ξεκίνησε το παιχνίδι να μη μου θυμώσουν που αλλάζω λίγο τους κανόνες. Ας αντισταθούμε και με λίγο χρώμα παραπάνω... “Νύχτες με χρώμα, σκοτεινές κάτω απ τ’ αστέρια Μια ευκαιρία είναι καλή γι’ αυτά τα χέρια Που χαρά μου τάζουν όταν φτιάχνουν εικόνες Έξω από φτιασιδωμένους καλλιτεχνικούς κανόνες Με χρώματα όνειρο και σχέδιο τη ζωή Απέναντι απ’ τον τοίχο να ζητάνε μια αφορμή Για να αραδιάσουν πιο χύμα όλα τα τερτίπια Που καμαρώνει ακόμα ο δρόμος για όσα άσχημα ήπια Για όσα σκίτσαρε για πάρτη μου η καρδιά ...