CrazyTourists blogging...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη την πρώτη, μαγική στιγμή, που ένιωσα το θαύμα της μητρότητας ξανά. Από εκείνη τη στιγμή που ακούμπησαν επάνω μου ένα ακόμα τόσο δα μωράκι. Πόσο μικρός μου φάνηκε! Μικροσκοπικός, αν και μεγάλο μωρό (και αυτός). Στα μάτια μου, το μετρο σύγκρισης ήταν η κόρη μας. Η κόρη μας που ξαφνικά, μέσα σε λίγες ώρες σα να μεγάλωσε μια στάλα. Ολόκληρο κορίτσι. Κι αυτός ο μικρός, γυμνός στην αγκαλιά μου, συνδεδεμένος ακομα μαζί μου με το λώρο, έμοιαζε σαν ποντικάκι. Ενα ποντικάκι 54cm και 3.6 κιλά. Και μετα από λίγο θήλασε για πρώτη φορά. Και ένιωσα όπως την πρώτη φορά. Λες και δεν το είχα ξαναζήσει. Γιατί όντως δεν το είχα ξαναζήσει, όχι με αυτό το μωρό, ήταν ολα διαφορετικά και τόσο ίδια. Τα αγγίγματα διαφορετικά, οι ήχοι, τα βλέμματα. Διαφορετικά, μα και ίδια. Και η θαλπωρή, η αγάπη...τόσο ίδια με εκείνη την πρώτη φορά, και ταυτόχρονα τόσο διαφορετική. και λίγες ώρες μετά η άνοιξή της ζωής μας γνώρισε τη χιονονιφάδα μας, το μωρό της μεγαλύτερης νύχτας του χει...

Πριν από καιρό η αγαπημένη μου Γιάννα, μου είχε ζητήσει να γράψω ένα κείμενο για το tandem, τον δηλαδή ταυτόχρονο θηλασμό παιδιών διαφορετικής ηλικίας. Αυτό το κείμενο της το χρωστάω και προσπαθώ καιρό να το γράψω. Είναι δύσκολο τελικά... Γιατί περιλαμβάνει πολλές εικόνες οι οποίες δυστυχώς αποτελούν ταμπού. Όχι ότι με νοιάζει ή με επηρεάζει κάπως το γεγονός αυτό, αλλά να... Πώς να γράψω για το tandem χωρίς να γράψω για το θηλασμό νηπίου; για το θηλασμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης; για τον ελεύθερο θηλασμό πάντα και παντού; για τον αποκλειστικό θηλασμό; Γράφοντας και σβήνοντας, κυρίως σβήνοντας, έγραψα αυτό το κείμενο πριν λίγο καιρό. Είναι όσο καλύτερο γίνεται, as good as it gets που λένε και στο τροπικό Huddersfield. "Πριν λίγο καιρό ανέβασα στο προφίλ μου στο fb αυτή τη φωτογραφία: Αν κοιτάξετε καλά, θα δείτε πως δεν κρατάω απλώς τα παιδιά μου αγκαλιά. Ναι, ο μικρός μου, (5,5 μηνών τότε), θηλάζει. Αν κοιτάξετε λίγο καλύτερα, θα δείτε πως και η μεγάλη μου (3 ετών κ...

Τα παιδιά είναι χαρά, ευτυχία. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τα παιδικά γέλια και τίποτα πιο τρυφερό από δυο μικρά χεράκια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό σου. Το ξέρω αυτό, το νιώθω κάθε μέρα. Μη με παρεξηγήσετε. Τα αγαπώ τα παιδιά μου. Περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό προφανώς. Η καρδιά μου χτυπάει γι αυτά, χαμογελώ οταν χαμογελούν, δακρύζω όταν δακρύζουν. Τα έκανα απολύτως συνειδητά με έναν άνθρωπο υπέροχο, που αγαπώ πολύ και με τον οποίο θελω να γεράσω αγκαλιά. Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να περάσει η μέρα; γιατί με ρουφάει η γκρίνια; γιατί νιώθω να πνίγομαι στις φωνές, τα κλάματα, τις υστερίες; ξέρω πως έχω δυο ήλιους αστραφτερούς μέσα στο σπίτι μου αλλά συχνά δε βλέπω το φως τους. Γιατί μια στιγμή χαράς είναι ακριβώς αυτό, μια στιγμή, ενώ μια στιγμή γκρίνιας δεν τελειώνει ποτέ; Ίσως φταίω εγώ, δεν ξέρω. Ίσως το δικό μου μυαλό είναι έτσι φτιαγμένο, να διογκώνει τα δύσκολα, να χάνει το φως οταν εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα. Δεν ξέρω...

Για το postcrossing σας είχα μιλήσει πριν από δύο περίπου χρόνια. Αυτό που δε σας έχω πει, είναι πόσο πολύ αρέσει στη μικρή μας να λαμβάνουμε κάρτες από όλο τον κόσμο, να κοιτάμε τις φωτογραφίες, να διαβάζουμε τα μηνύματα και να μιλάμε για τις χώρες προέλευσης, Μια μέρα λοιπόν, έλαβα μια κάρτα με ένα υποβρύχιο, από τη Σλοβενία. Αφού διαβάσαμε το μήνυμα του αποστολέα και ακούσαμε το yellow submarine των beatles αρκετές φορές και διαβάσαμε και για τη χώρα και τη βρήκαμε στο βιβλίο της με τους χάρτες και βρήκαμε και τη σημαία της, μου γεννήθηκε μια ιδέα. Να κρεμάσουμε στο σαλόνι μας έναν παγκόσμιο άτλαντα, να κολλάμε τις κάρτες που λαμβάνουμε και μέσω διάφορων παιχνιδιών να μαθαίνουμε για τις χώρες από τις οποίες προέρχονται.  Για να γίνει ακόμα πιο ενδιαφέρουσα η δραστηριότητα, έφτιαξα στο κορίτσι μας ένα δικό της λογαριασμό στο postcrossing, να στέλνει και να λαμβάνει τις δικές της κάρτες. Η πρώτη κάρτα που έλαβε, ήρθε από την πολύ μακρινή Νέα Ζηλανδία και έφερε μαζ...

Μην αφήνετε τον τίτλο της ανάρτησης να σας παραπλανά... Πέρασαν κιόλας πέντε μήνες (και τέσσερις μέρες) από τη γέννηση του μικρούλη μας. Το μικρό μας αγόρι, που αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή, που δεν ήταν παρά μια γραμμή σε ένα τεστ εγκυμοσύνης, έφερε τα πάνω κάτω στην οικογένειά μας. Έριξε μια δυνατή κλωτσιά και γκρέμισε όλες τις ισορροπίες. Ή μάλλον όχι κλωτσιά, ένα δυνατό κλάμα... Αν είστε ακόμα εδώ και περιμένετε να σας πω πόσο τυχερή νιώθω που αυτό το αγόρι είναι στη ζωή μας και πώς δε θα άλλαζα ούτε στιγμή των τελευταίων πέντε μηνών, καλύτερα να διαβάσετε κάτι άλλο. Γιατί, παρότι είμαι στα αλήθεια απίστευτα τυχερή που αυτο το πλάσμα με έκανε μητέρα για δεύτερη φορά και δε μπορώ να βρω τις λέξεις να περιγράψω πόσο το αγαπώ, θα άλλαζα πολλές στιγμές των τελευταίων πέντε μηνών. Θα άλλαζα πολλές στιγμές... Θα άλλαζα τα ουρλιαχτά του μικρού που πονούσε λόγω παλινδρόμησης και μέχρι να καθαρίσει ο οργανισμός μας από γαλακτοκομικά και σόγια (κάνω αποχή 4 μήνες σχεδόν) υπέφερε. Θα άλ...

Οφείλω να ομολογήσω πως οι αναρτήσεις της Ασπασίας , της Μάρθας , της Γιάννας και παλαιότερα της Άσπας με όλα αυτά τα χαριτωμένα που λένε κατά καιρούς τα μαναρια τους, με βάζουν αρκετά συχνά στον πειρασμό να βάζω κι εγω αντίστοιχες αναρτήσεις (η κόρη μου άλλωστε ειναι αστείρευτη πηγή), όμως πάντα διστάζω και δεν το αποφασίζω. Αυτή τη φορά ομως, αυτό που είπε μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μετά από μια προσωπική συνομιλία που είχα με την εγκυμονούσα Μάρθα, αποφάσισα να ετοιμάσω αυτή την ανάρτηση. Κάθε μέρα από τότε που γεννήθηκε η κόρη μου της λέω πόσο πολύ την αγαπώ, όσο πιο συχνά μπορώ. Και το ίδιο κάνω πλέον με το γιο μου. Της λέω επίσης πολύ συχνά οτι είμαι πολύ τυχερή που είναι το παιδάκι μου. Πριν λίγες μέρες λοιπόν, είχαμε μια υπέροχη στιχομυθία Εγώ: "Είμαι πολύ τυχερή μανούλα που έχω εσένα για παιδάκι μου!" Κ. : "Και το Δ.!" (αναφερόμενη στο μωρό μας). "Και ο μπαμπάς είναι τυχερός!" Εγώ: "Έχεις δίκιο αγάπη μου!" Κ. : ...