CrazyTourists blogging...

Και ξαφνικά διαβάζεις κάτι και τα μάτια βουρκώνουν. Παγώνεις σα να σε φυσήξει κρύος αέρας, το μυαλό σταματά. Διαβάζεις κάτι, και ξαφνικά τίποτα δεν έχει σημασία. Το οτι τσακώθηκες με τον άντρα σου, ...

Λένε πως ο χρόνος είναι γιατρός. Γιατρεύει λένε τις πληγές, τις κλείνει και δε ματώνουν. Λένε πως διώχνει τον πόνο, τον απαλύνει. Δεν είναι γιατρός ο χρόνος... Αν είναι κάτι, είναι σκόνη. Σκεπάζει τις πληγές με σκόνη, που φοβάσαι να διώξεις για να μη δεις την πληγή να αιμορραγεί. Αν είναι κάτι, ειναι ναρκωτικό, μουδιάζει τις αισθήσεις ώστε ο πόνος να μη φτάνει στο μυαλό, τόσο που φοβάσαι να ξυπνήσεις για να μη νιώσεις ξανά τις μαχαιριές στην καρδιά. Πηγή φωτογραφίας Πάνε δεκαέξι ολόκληρα χρονια πια. Δεκαέξι. Ήμουν σχεδόν παιδί όταν έφυγε εκείνη, πέταξε μακριά μας. Τα έχασε όλα, δεν είδε τίποτα. Δεν είδε να παίρνω πτυχίο από τη σχολή που αρχικά δεν ήθελα, αλλά εκείνη την είχε ενθουσιάσει. Δεν είδε να ορκίζομαι μετά το διδακτορικό μου. Δεν με είδε νύφη στο πλευρό του καλύτερου μου φίλου, μηχανικού, όπως εγώ, χωρίς μηχανή, όπως ήθελε, δίπλα σε συγγενείς και φίλους αγαπημένους. Δε με είδε έγκυο, δεν είδε τα εγγόνια της, δε με είδε να φεύγω με μια βαλίτσα μακριά της για μια νέα ζωή. ...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη την πρώτη, μαγική στιγμή, που ένιωσα το θαύμα της μητρότητας ξανά. Από εκείνη τη στιγμή που ακούμπησαν επάνω μου ένα ακόμα τόσο δα μωράκι. Πόσο μικρός μου φάνηκε! Μικροσκοπικός, αν και μεγάλο μωρό (και αυτός). Στα μάτια μου, το μετρο σύγκρισης ήταν η κόρη μας. Η κόρη μας που ξαφνικά, μέσα σε λίγες ώρες σα να μεγάλωσε μια στάλα. Ολόκληρο κορίτσι. Κι αυτός ο μικρός, γυμνός στην αγκαλιά μου, συνδεδεμένος ακομα μαζί μου με το λώρο, έμοιαζε σαν ποντικάκι. Ενα ποντικάκι 54cm και 3.6 κιλά. Και μετα από λίγο θήλασε για πρώτη φορά. Και ένιωσα όπως την πρώτη φορά. Λες και δεν το είχα ξαναζήσει. Γιατί όντως δεν το είχα ξαναζήσει, όχι με αυτό το μωρό, ήταν ολα διαφορετικά και τόσο ίδια. Τα αγγίγματα διαφορετικά, οι ήχοι, τα βλέμματα. Διαφορετικά, μα και ίδια. Και η θαλπωρή, η αγάπη...τόσο ίδια με εκείνη την πρώτη φορά, και ταυτόχρονα τόσο διαφορετική. και λίγες ώρες μετά η άνοιξή της ζωής μας γνώρισε τη χιονονιφάδα μας, το μωρό της μεγαλύτερης νύχτας του χει...

“Υποστηρίξτε τις μητέρες να θηλάσουν, οποτεδήποτε, οπουδήποτε” Στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού*, το    ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΗΤΡΙΚΟΥ ΘΗΛΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ διοργανώνει τον 7ο Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό σε περισσότερες από 50 πόλεις σε όλη την Ελλάδα! Για την Αττική την διοργάνωση έχει αναλάβει και φέτος η  “ Ομάδα Εθελοντών και Υποστηρικτών Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας Αττικής ” https://www.facebook.com/groups/Attiki.Thilasmos/ και σας προσκαλεί την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016 και ώρα 11:00 π.μ. (προσέλευση) σε μια εκδήλωση γιορτή για τον μητρικό θηλασμό! Καθώς ο θηλασμός είναι ελεύθερος και δεν υπακούει σε ωράρια, τα μωράκια που θα θέλουν να θηλάσουν γύρω στις 12.00 μ. θα καταμετρηθούν την ίδια ώρα στις συμμετέχουσες πόλεις της χώρας! Σε αυτή τη γιορτή μας δίνεται η αφορμή μητέρες - μέλη των ομάδων του Δικτύου μας να ευαισθητοποιήσουν, να αφυπνίσουν και να υποστηρί...

"Σήμερα συμπληρώνεται ένας ολόκληρος χρόνος από τη μέρα που ήρθαμε στο Λονδίνο. Μια απόφαση που πάρθηκε πολύ γρήγορα, μέσα σε λίγες μέρες και για την οποία δε μετανιώσαμε... Θεωρώ, και νομίζω πως το έχω ξαναγράψει, πως μας έφερε πιο κοντά. Όχι ότι πριν είχαμε προβλήματα, αλλα όταν η καθημερινότητα ειναι πιο εύκολη, γίνονται και πιο εύκολες οι μεταξύ μας σχέσεις." Την ανάρτηση αυτή την ξεκίνησα κάτι λιγότερο από ένα μήνα πριν, στις 26 Γεναρη, οπότε και συμπληρώσαμε ενα χρόνο στο Λονδίνο. Μ' αυτά και μ' αυτά ομως έμεινε ημιτελής. Δε θυμάμαι πια τι ήθελα να γράψω, γι αυτο θα γράψω άλλα! Αυτο το χρόνο που μας πέρασε κατάλαβα πόσο σημαντικοί ειναι κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας και πόσο ανακουφιστική η σκέψη οτι μπορεις οποιαδήποτε στιγμή να τους συναντήσεις. Αυτό μου λείπει πιο πολύ από όλα, το να στέλνω ενα μήνυμα σε φίλους το πρωί και το απόγευμα να πίνουμε καφέ... Αυτό, ο ήλιος και ένα πλυντήριο πιάτων.  

Για να πω την αλήθεια, δεν είμαι από τους ανθρώπους που κάνουν απολογισμούς. Για την ακρίβεια αυτή ειναι η πρώτη χρονια που θα το επιχειρήσω... Το 2015 ήταν μια συγκλονιστική χρονια για τη μικρή μας οικογένεια αλλά και για εμένα προσωπικά. Λίγες μέρες μετά την προηγούμενη πρωτοχρονιά ο τρελοτουρίστας μετακόμισε στο Λονδίνο, στη νέα του δουλειά, ψάχνοντας παράλληλα για το "καινούριο μας σπιτάκι". Τον ακολουθήσαμε στα τέλη Γενάρη, ξεκινώντας μια νέα ζωή, με ευκολότερη και ποιοτικότερη και πιο χαρούμενη καθημερινότητα, αλλά μακριά από τους αγαπημένους μας φίλους και τις οικογένειές μας. Τέλη Απρίλη, κράτησα στα χέρια μου ένα ακόμα θετικό τεστ εγκυμοσύνης και ένα μήνα μετά, δυο αγαπημένοι μας φίλοι απέκτησα το κοριτσάκι τους, το πρώτο τους μωράκι, το οποίο και θα βαφτίσουμε! Το καλοκαίρι είχαμε γάμους φίλων αγαπημένων που μας είχαν λείψει απίστευτα πολύ τόσο καιρό... Κάναμε ομως και νέους φίλους, τόσο εδώ στο Λονδίνο, όσο και διαδικτυακούς. Δε θα γράψω ονόματα, ξέρουν ποιοι ...

Αλήθεια, χρειάζεται να πούμε περισσότερα; Do we really need to say more? Ενδιαφέροντα links - Interesting links UN Women UN Women - International Women's Day 2015 1 995 Beijing platform for action International Women's Day

Η τελευταία γατοϊστορία... Το Πιπάκι μας, έφυγε σήμερα, στην αγκαλιά του μπαμπά μου, που ρόσο τον αγαπούσε... Έζησε κοντά μας σχεδόν 20 χρόνια, ελπίζω ευτυχισμένος, σίγουρα με την καρδούλα του γεμάτη από αγάπη και το σωματάκι του χορτασμένο από χάδια... Τον τελευταίο σχεδόν χρόνο, κατάφερε να γραπωθεί κοντά μας ξεπερνώντας μερικώς 4 εγκεφαλικά... Από το 2009, υγιής και παιχνιδιάρης! Πόσο χαίρομαι, που ήσουν κοντά μας τόσα χρόνια και πόσο χαίρομαι που πρόλαβε να σε χαϊδέψει και να κάνει "μπιπ" στη μυτούλα σου το τρελοτουριστάκι μας... Θα μας λείψεις γλυκέ μου, ήσουν ένα υπέροχο φιλαράκι!

Ω ναι!! Σήμερα κλείνω τα 31!!  Τα ωραιότερα γενέθλια ever, καλύτερα από τα περσινά που παρότι ήμουν έγκυος είχα τις μαύρες μου (και καλούς φίλους που μου έκαναν έκπληξη με τούρτα και κεράκι παρά τη βροχή και μου έφτιαξαν το κέφι)! Η εικόνα από εδώ Τα καλύτερα ever παρότι άυπνη σχεδόν (ο τρελοτουρίστας είναι συναχωμένος και ροχάλιζε όλη νύχτα, δε φταίει το παιδί), παρότι μαζεύω όλη μέρα μύξες (ναι και το παιδί είναι συναχωμένο), παρότι με έχεσε ένα περιστέρι στο κεφάλι (το πρώτο στα 31 χρόνια ζωής, δεν είναι και άσχημα τώρα που το σκέφτομαι)!! Τα καλύτερα γενέθλια ever, έχω ένα αστέρι στην αγκαλιά μου!!!  Να με χαίρεστε βρε!! Τρελοτουρίστρια ΥΓ. Τρελοτουρίστα, με καριόκες θα τη βγάλεις; 

Χτες το μωράκι μας έκλεισε τέσσερις μήνες στην αγκαλιά μας! Και ναι, μας κάνει πολύ πολύ ευτυχισμένους! Είναι ένα υπέροχο μωράκι, υπέροχο!!! Γενικά έχω δείξει τεράστια αυτοσυγκράτηση και δεν της έχω αγοράσει τα πάντα, τα περισσότερα, είτε ρούχα είτε παιχνίδια είναι δώρα (παρεμπιπτόντως, το πιο "άχρηστο" δώρα για ένα μωρό είναι τα ρούχα, πονεμένη ιστορία, η ταχύτητα με την οποία μεγαλώνουν είναι ασύλληπτη!). Έχω κάνει όμως τρεις εξαιρετικά πετυχημένες αγορές! 1. Μάρσιπος αγκαλιάς meitai, Αστεράκι slings , μας έχει σώσει κυριολεκτικά! Είτε πρόκειται για κολικούς, είτε για δημόσιο (και μη) θηλασμό, είτε για ύπνο, είτε για βόλτα...Για τα πάντα! Έχω το ζουζούνι αγκαλιά και ταυτόχρονα τα χέρια μου ελεύθερα (και ξεκούραστα, είναι και αφράτο το τρελοτουριστάκι)!! 2. Ποντικάκι αγκαλίτσας από το Σπίτι της Χαράς . Είναι σχεδόν επίπεδο και πανάλαφρο, ό,τι πρέπει για μικροσκοπικά χεράκια και μικροσκοπικά στοματάκια! Περιττό να σας πω ότι είναι από τα αγαπημένα της παιχνίδια, πάντα...

12 χρόνια μετά, η σημερινή μέρα με βρίσκει με αγκαλιά με ένα μωρό 52 ημερών... Ένα κοριτσάκι που κάθε του γκριμάτσα μου θυμίζει εσένα... 12 χρόνια μετά και μου λείπεις περισσότερο από ποτέ... Πόσο θα ήθελα να ήσουν εδώ, να τη γνωρίσεις και να μου πεις ότι θα γίνω σαν εσένα... Μια καλή μαμά...Η καλύτερη μαμά... Αν με βλέπεις, να ξέρεις ότι της δίνω φιλιά κι από σένα...Από την καλύτερη γιαγιά... Για πάντα...

Σκέφτομαι συχνά, πόσο τυχερή είμαι που γεννήθηκα σε αυτή τη χώρα, με τα χιλιάδες στραβά που κάνουν τη ζωή μας από δύσκολη έως αδύνατη... Τυχερή γιατί δεν αντιμετώπισα ποτέ την απανθρωπιά που δείχνουν σε κάποια μέρη του κόσμου (πάρα πολλά δυστυχώς) στις γυναίκες. Το 2009 και το 2011 οι αναρτήσεις αυτής της μέρας ήταν με πολύ λίγα λόγια, με τα λόγια του OHE ... Φέτος θα χρησιμοποιήσω τα λόγια της Actionaid Hellas :  "140 εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων για μη ιατρικούς λόγους. Τα 92 εκατομμύρια ζουν στην Αφρική." Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα κάντε κλικ εδώ . Τρελοτουρίστρια

Σήμερα κόψαμε την πρώτη μας βασιλόπιτα! Βρήκα και το φλουρί! Δε χρειαζόταν φλουρί βέβαια, έτσι κι αλλιώς φέτος θα είναι η χρονιά μας! Έρχεται το τρελοτουριστάκι! :D Καλή Χρονιά σε όλους!!Υγεία και χαμόγελα! Πολλά φιλιά! 

Κι ενώ σκεφτόμουνα τι ανάρτηση να βάλω παρατήρησα ότι υπήρχε μία στο πρόχειρο από τις 28/1/09!! Παραπάνω από δυο χρόνια περιμένει υπομονετικά να δημοσιευθεί! Δε μπορώ να της χαλάσω το χατίρι!! Ιδού λοιπόν: Μεσημεράκι, στη δουλειά, διάλογος στο msn: τρελοτουρίστας: θα πάμε cinema σήμερα ε; τρελοτουρίστρια: ε ναι! Τι θα δούμε; τρελοτουρίστας: παίζει την Α ταινία στις 20:15, τη Β ταινία στις 20:50 και τη Γ ταινία στις 21:15...Ποια θες; τρελοτουρίστρια: όλες τις βλέπω, δεν έχω πρόβλημα... Θα φάμε ποκ κορν; τρελοτουρίστας: αμέ!! Μετά από λίγο, ώρα διαλείμματος, εκ του σύνεγγυς: τρελοτουρίστας: ποια ταινία θα δούμε τελικά; τρελοτουρίστρια: θα διαλέξεις εσύ όποια θες, ώστε αν είναι βλακεία, να σε κοροϊδεύω εγώ μετά και όχι εσύ όπως συνήθως! Η Β θα είναι λίγο βαριά ε; τρελοτουρίστας: ε, θα είναι... τρελοτουρίστρια: και μη διαλέξεις αυτή που νομίζεις ότι θέλω να δώ... Αρκετές ώρες μετά, στο δρόμο για το cinema: τρελοτουρίστας: θα δούμε την Α; τρελοτουρίστρια: ναι αμέ! τρελοτ...

Σαν σήμερα, 10 χρόνια πριν η οικογένειά μου κλήθηκε να πάρει μια σημαντική απόφαση...Ναι ή όχι στη δωρεά οργάνων; Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη, ιδίως για μένα, που έπρεπε να πείσω κάποιους από τους συγγενείς ότι αν εκείνη μπορούσε να μιλήσει θα έλεγε ένα μεγάλο ναι, από την καρδιά της. Βλέπετε μόνο σε μένα το είχε ζητήσει, "αν ποτέ μου συμβεί κάτι, να δώσετε ό,τι μπορείτε..."Δυστυχώς ήμουν μόνο 18 χρονών τότε και λίγοι με πίστεψαν...και στον πόνο της απώλειας προστέθηκε και η αγωνία να εκπληρώσω την επιθυμία της... Δε θυμάμαι τελικά τι αποφασίστηκε, αλλά οι γιατροί μας το απέκλεισαν...ενδονοσοκομειακή λοίμωξη...Αδύνατη η δωρεά... Αυτό που θέλω να πω με αυτή την ανάρτηση είναι να το μοιραστείτε! Αν θέλετε να γίνετε δωρητές οργάνων βγάλτε την κάρτα δωρητή και μοιραστείτε την επιθυμία σας με όλα τα μέλη της οικογένειάς σας, αφού οι γιατροί ζητάνε πάντα τη συγκατάθεσή τους... Η κάρτα απλώς τους δείχνει το δρόμο που εσείς θα ακολουθούσατε... Σκεφτείτε το ... Τρελοτουρίστρια

Πρωταπριλιά σήμερα! Κάνουμε φάρσες λέει! Ποτέ δεν έκανα φάρσες, δεν ήμουνα καλή, δε μπορούσα να σκεφτά κάτι πραγματικά αστείο... Η μοναδική φάρσα που θυμάμαι και ήταν πετυχημένη (κατά κάποιο τρόπο), ήταν συλλογική! Την είχαμε κάνει όλοι οι μαθητές της τάξης μου όταν ήμουν 6η δημοτικού! Ο στόχος ήταν φυσικά ο δάσκαλος. Η παγίδα; Κλασική! Οδοντόκρεμα αντί κιμωλίας! Αντικαταστήσαμε λοιπόν δύο-τρεις κιμωλίες του πίνακα με λευκή οδοντόκρεμα, φτιάξαμε ακόμα και τις άκρες να μην κάνουν μπαμ από μακριά και περιμέναμε το θύμα! Αρχίζει λοιπόν το μάθημα, ο δάσκαλος αρχίζει να γράφει και να γράφει και να γράφει και εμείς σκεφτόμασταν τώρα θα πασαλειφθεί, αχ τη γλίτωσε, να τώρα πλησιάζει, φτου πάλι τη γλίτωσε και άλλα τέτοια! Κι εκεί που φαινότανε όταν η πλάκα μας εξελισσόταν σε φιάσκο σηκώνεται ένας συμμαθητής μας στον πίνακα να λύσει μια άσκηση (ένας από αυτούς που είχαν φτιάξει τις "κιμωλίες") και τσουπ...γεμίζει το χέρι του οδοντόκρεμα!! Και φυσικά στην τάξη έγινε ο κακός χαμός!! Καλό...

Αν αναρωτιέστε τι έπαθε ξαφνικά το google και ερωτεύτηκε τη χημεία, τότε θα πρέπει να σας πω ότι σήμερα συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννηση του γερμανού χημικού Robert Bunsen ! Ο Bunsen επέβλεπε ως διδακτορικούς φοιτητές (μεταξύ άλλων) τους Adolf von Baeyer (Νόμπελ χημείας 1905), Fritz Haber (Νόμπελ χημείας 1918), Philipp Lenard (Νόμπελ φυσικής 1905)... Αν δεν ξέρετε τι είναι ο λύχνος Bunsen μάλλον δε θα ενθουσιαστείτε όσο εγώ (ναι! είμαι nerd!!) Σε όλα τα εργαστήρια χημείας ήταν βασικό εργαλείο. Θερμαίναμε αντιδραστήρια, κάναμε αποστάξεις, καίγαμε αντιδραστήρια, καίγαμε τα μαλλιά και τα μούσια μας (όσοι είχαν)... Σήμερα λοιπόν "γιορτάζει" ο σπουδαίος χημικός Robert Bunsen και μαζί του ένας λύχνος των φοιτητικών μας χρόνων!! Τρελοτουρίστρια

Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας σήμερα, όχι γιορτή...Πώς θα μπορούσε άλλωστε; "Violence against women is never acceptable, never excusable, never tolerable..." Secretary-General Ban Ki-Moon

Κλείσαμε 9 χρόνια μαζί! Χτές ή προχτές; Ποτέ δε θα συμφωνήσουμε αλλά μήπως έχει και σημασία; Δεν έχει... Σημασία έχει ότι κάθε μέρα είμαστε πιο ερωτευμένοι από την προηγούμενη...

Σύμφωνα με την παγκόσμια τράπεζα, για τις γυναίκες ηλικίας 15-44 ετών ο κινδυνος να γίνουν θύματα βιασμού ή ενδοοικογενειακής βίας είναι μεγαλύτερος από αυτόν του καρκίνου, των τροχαίων, του πολέμου και της μαλάρια... Το 70% των γυναικών παγκοσμίως θα πέσουν θύματα βίας τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους... Στην Αυστραλία, τον Καναδά, το Ισραήλ, τη Νότια Αφρική και τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας, το 40 με 70% των γυναικών θυμάτων δολοφονίας, δολοφονούνται από το σύντροφό τους... Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό καταγγέλονται 1100 βιασμοί μηνιαίως (κατά μέσο όρο 36 την ημέρα)... 2 εκατομμύρια κορίτσια το χρόνο αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο ακρωτηριασμού των γεννητικών τους οργάνων... Σύμφωνα με το Ταμείο του ΟΗΕ για τον Παγκόσμιο Πληθυσμό (UNFPA) 5000 γυναίκες ετησίως δολοφονούνται για "λόγους τιμής"... Μία στις 3 γυναίκες στην Ελλάδα πέφτει θύμα ενδοοικογενειακής βίας... Η βία πρέπει να σταματήσει! Πείτε όχι ! Violence must stop! Say no ! Τρελοτουρίστρια ΥΓ. Ο...