CrazyTourists blogging...

"...Above all, I hope this book has shown that the "family of man" is not an empty metaphor, however dysfunctional that family usually is; that all humanity has the same needs and preoccupations, fears and hopes..." Πρόκειται για ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, το οποίο παρουσιάζει την ιστορία, ή μάλλον μια ιστορία όπως τονίζει ο συγγραφέας, της εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού μεσω της περιγραφής 100 αντικειμένων που βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο. Τα αντικείμενα αυτά καλύπτουν όλο το εύρος της ανθρώπινης ύπαρξης, από τα προϊστορικά έως τα σύγχρονα χρόνια, από τα τεράστια λίκνα πολιτισμού της μεσογείου και της Ασίας ως τους απομονωμένους πολιτισμούς της Αμερικής και των νησιών του Ειρηνικού, από έργα τέχνης μεχρι εργαλεία πολέμου. Οι παρουσιάσεις των αντικειμένων είναι ιδιαίτερα προσεγμένες, χωρίς συναισθηματισμούς και κρίσεις μέσα από το πρίσμα του ευρωπαϊκού σύγχρονου πολιτισμού αν και κάποιες φορές θα μπορούσαν να είναι κάπως μικρότερες. Θα σας έλεγα ν...

"...Όταν το κορίτσι τέλειωσε το ντύσιμο, η Σόνια είπε: "Έχεις ένα λεκέ στο μάγουλό σου. Όχι, όχι σ'αυτό. Στο άλλο μάγουλο. Όχι, αυτό είναι το μέτωπό σου." Η Σόνια έγλειψε τον αντίχειρά της και σκούπισε την καπνισμένη δαχτυλιά από το μάγουλο του κοριτσιού. "Το πρόσωπό σου είναι πολύ βρώμικο. Σ' ένα νοσοκομείο, είναι πολύ σημαντικό να 'μαστε καθαροί."...." Ένα από τα πιο συγκλονιστικά, ζωντανά, ενδιαφέροντα βιβλία που έχω διαβάσει. Η ανθρωπιά, η αγάπη, η ηθική, η συμπόνια, αγωνίζονται να επιβιώσουν στη φρίκη του πολέμου. Ενός πολέμου που αφήνει συντρίμια. Συντρίμια κτιρίων αλλά κυρίως συντρίμια ανθρώπων και ζωών. Ο Anthony Marra (και φυσικά αυτό δε θα ήταν δυνατόν αν η μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη δεν ήταν εξαιρετική) καταφέρνει να πλέξει ζωές και ιστορίες με ένα τρόπο μοναδικό και να δημιουργήσει εικόνες ολοζώντανες, εικόνες που στοιχειώνουν. Αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει και χωρίς δεύτερη σκέψη το καλύτε...

Πριν λίγο χάζευα μια κριτική για το "Εκατό χρόνια μοναξιάς" στο goodreads. Το βιβλίο αυτό, το διάβασα πριν από πολλά χρόνια και μου άρεσε πολύ. Και σκέφτηκα ότι ίσως ήρθε η ώρα να το ξαναδιαβάσω. Περίεργη σκέψη για μένα, γιατί ποτέ δεν έχω διαβάσει το ίδιο βιβλίο δεύτερη φορά. Ούτε ένα βιβλίο. Τώρα όμως μπήκα σε σκέψεις... Μήπως κάποια βιβλία αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση; με διαφορετικό τρόπο σκέψης πλέον, υπό διαφορετικές συνθήκες; Και αν ναι, τότε ποια είναι για εμένα αυτά τα βιβλία; Θα προσπαθήσω να φτιάξω μία λίστα με δέκα βιβλία, τα οποία θεωρώ πως μάλλον θα ξαναδιάβαζα... 1. Εκατό χρόνια μοναξιάς 2. Η μεγάλη Χίμαιρα 3. Δον Κιχώτης Είναι πολύ δύσκολο, πραγματικά. Πάντα πίστευα πως επειδή υπάρχουν τόσες χιλιάδες βιβλία, καποια εκ των οποίων πραγματικά αριστουργήματα, τα οποία δε φτάνει μια ζωή για να διαβάσω, δεν πρέπει να ξοδεύω χρόνο διαβάζοντας τα ίδια και τα ίδια όσο υπέροχα κι αν είναι. Αν όμως, έπρεπε να διαλέξω δέκα; 4. Η τριλογία του Καΐρου 5. Ο Χριστό...

Ακόμα μία ανάρτηση για το βιβλιοφάγο! Βιβλία που διαβάστηκαν μέσα στο 2015, έτσι, χωρίς σχόλια! " Το παράξενο βιβλιοπωλείο του κυρίου Πενάμπρα " ( Robin Sloan , Εκδόσεις Κλειδάριθμος ): "...Τέντωσα το λαιμό μου προς τα πίσω (γιατί στα βιβλιοπωλεία αναγκάζεσαι πάντα να κάνεις άβολες κινήσεις με τον λαιμό σου;) και τα ράφια έσβηναν απαλά μες στις σκιές, έτσι που σκεφτόσουν ότι μπορεί και να μην είχαν τελειωμό..." " Το ζουμί του πετεινού " ( Γιάννης Μακριδάκης , Εκδόσεις Εστία ): "...Τα τελευταία είκοσι χρόνια και βάλε ο Παναγής τα 'χε ζήσει καταγής. Μες στο μούρκι του παππού του στον Λειμώνα, μια κοιλάδα εύφορη, στο ξεψύχισμα του ποταμού, δίπλα στη θάλασσα, μακριά απ' τον κόσμο..." " Πλάσματα μιας μέρας και άλλες ιστορίες ψυχοθεραπείας " ( Irvin Yalom , Εκδόσεις Άγρα ): "...Δε θα έδιωχνα ποτέ μου έναν συγγραφέα. Όσο για την αδυναμία του να γράψει, επειδή νιώθω πολύ τυχερός που εμένα ποτέ δε μ' έχει επισκεφτεί ένα...

Το τρελοτουριστάκι μας (20,5 μηνών) αυτές τις μέρες περνάει για δεύτερη φορά "φάση βιβλίων". Μας φέρνει συνέχεια βιβλία να διαβάσουμε, συνήθως 2 ή και παραπάνω, διαβάζουμε και σχολιάζουμε τα πάντα, συμπληρώνει μόνη της τις φράσεις ή λέει την ιστορία μόνη της... Τα βιβλία της κατά κανόνα απευθύνονται σε μεγαλύτερα παιδάκια (άνω των δύο ή και τριών ετών). Αυτή η φάση λοιπόν μου έδωσε έμπνευση για το τελευταίο πάρτυ της χρονιάς: "Βιβλία για τους μικρούς και τους ακόμα πιο μικρούς". Περιμένω τις βιβλιοπροτάσεις σας, είτε αφορούν παιδιά είτε όχι! Lately our little girl (20.5 months old) is going through a "book phase". She keeps bringing books to us, usually two or more at a time, to read and comment, she knows by heart the story and often she tells the plot in her own words... The majority of her books are refered to older children (older than two or three yers old). This phase, inspired the theme of this party, the last one for 2014: "Books, for ...

Πέρασε πολύς καιρός από την προηγούμενη βιβλιοφαγική ανάρτηση...Κι επείδή δε σταματάμε να διαβάζουμε, ορίστε μερικές προτάσεις μας: Ο τελευταίος πειρασμός ( Νίκος Καζαντζάκης ): "...Η λίμνη σήμερα της Γεννησαρέτ σήκωνε χοντρά κύματα, νοτισμένος ο αγέρας, ζεστός, ήρθε κιόλα το χινόπωρο, μύριζε η γης κληματόφυλλο και παραγινωμένο σταφύλι..." Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης ( Ίταλο Καλβίνο ): "...Είναι κάτι μέρες, όπου το κάθετί που βλέπω, μου φαίνεται φορτισμένο με κάποια ιδιαίτερη σημασία: με μηνύματα που θα δυσκολευόμουν να μεταδώσω σε άλλους, να τα συγκεκριμενοποιήσω, να τα μεταφράσω σε λέξεις, αλλά που για ακριβώς αυτόν το λόγο μου φαίνονται αποφασιστικής σημασίας..." Λέσχη Σέρλοκ Χόλμς ( Graham Moore ): "..."Καλωσόρισες Χάρολντ", ακούστηκε μια φωνή πίσω του. Κάπποιος του πείραξε εύθυμα το κυνηγετικό καπέλο που φορούσε στο κεφάλι του. "Καλοσώρισες στο Στρατό των Ατάκτων της Οδού Μπέικερ"..." Ο εκατοντάχρονος που πή...

Καιρό έχω να γράψω για βιβλία, καιρό έχω να γράψω γενικώς βέβαια!! Βιβλιο-ανάρτηση λοιπόν και για πρώτη φορά όλα τα βιβλία μου άρεσαν, άλλο λιγότερο άλλο περισσότερο! Και για να δείτε πόσο υπέροχο και υπέροχο και υπέροχο είναι το υπέροχο μωρό μου, τα τρία τελευταία τα διάβασα στις διακοπές!! (Εντάξει βοήθησε και λίγο ο τρελοτουρίστας μου, με ξεκούρασε πολύ!) Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά ( Αύγουστος Κορτώ ): "...Και τότε μου 'ρχεται η κατραπακιά. Διότι τόσα χρόνια στο πατρικό μου, το χαρτί υγείας το αγόραζε ο μπαμπάς και το έβαζε στη θέση του η μαμά - οπότε για μένα, όπως τα ράφια του ψυγείου γέμιζαν ως δια μαγείας κάθε μέρα, έτσι και το κωλόχαρτο ήταν μαγικό, κι όταν τελείωνε, έβγαινε άλλο μέσα απ' τον τοίχο..." Η λέσχη "Δουμάς" ή Η σκιά του Ρισελιέ ( Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε ): "...Φύλαξε το μπλοκ στην τσέπη του παλτού του καθώς σηκωνόταν και κρεμούσε στον ώμο την τσάντα από καραβόπανο. Δεν μπόρεσα να αποφύγω να παρατηρήσω την απατηλά ευγενική του ...

"...Έρχονταν νύχτες που τίποτα δεν ακουγόταν, τίποτα δε γινόταν έξω στο Κιμιντένια. Ήταν οι νεκρές νύχτες. Σε βουβά κύματα κατέβαινε απ'τα σύννεφα κι απ' τα βουνά η δροσιά, κατέβαιναν και κάθονταν πάνω στα φύλλα οι στάλες. Το ταξίδι τους ήταν αδιατάραχτο, στην καθαρή ατμόσφαιρα που πλέανε κανένα κακό συναπάντημα δεν είχαν, μονάχο οδηγό τους και σύντροφο είχαν τα άστρα. Όμως δεν είχαν ανάγκη μήτε από οδηγό μήτε από σύντροφο. Γιατί από τότε που γεννηθήκανε ψηλά οι στάλες της δροσιάς, η γη ήταν η μαγική χώρα οπού προορίζονταν. Ξέραν πως τελικά εκεί ήταν η μοίρα τους, κι έτσι η γη τις τραβούσε να πέσουν να χαθούν, τις έσερνε η γοητεία του τέλους..." Ένα μυθιστόρημα σαν παραμύθι. Ένα "παραμύθι" που δε μπορεί παρά να αγγίξει τον αναγνώστη, γεμάτο μνήμες παιδικές, ξέγνοιαστες και μνήμες ξεριζωμού. Για τον Ηλία Βενέζη τι να πει κανείς; Χαρισματικός αναμφίβολα συγγραφέας, ο πρώτος που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έκανε γνωστή την ελληνική λογοτεχνία στο εξ...

Και μη νομίζετε ότι η λίστα των βιβλίων που για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν κατάφερα να σας παρουσιάσω ξεχωριστά τέλειωσε με την προηγούμενη ανάρτηση ... Τα βιβλία, δεν τελειώνουν ποτέ!!! Ορίστε λίγα ακόμα, έτσι, χωρίς πολλά λόγια κι αυτά! Μικρή ιστορία του κόσμου , του E. H. Gombrich : "...Έτσι φτάνουμε γρήγορα στα παλιά χρόνια, και μετά στα πολύ παλιά χρόνια. Όλο και πιο πίσω, όπως με τους καθρέφτες. Αλλά στην αρχή δε φτάνουμε ποτέ. Πίσω από κάθε αρχή υπάρχει πάντα ακόμα ένα "Ήταν κάποτε..."..." Νέμεσις , του Jo Nesbo : "...Από το πίσω μέρος του σπιτιού ακούγονταν τα άγρια γαβγίσματα ενός σκύλου. Ο Χάρι ανέβηκε τα φαρδιά σκαλοπάτια που περιστοιχίζονταν από αποικιακούς κίονες και χτύπησε το κουδούνι σχεδόν βέβαιος ότι θα του άνοιγε την πόρτα μια νέγρα μάμα με λευκή ποδιά..." Ταξίδια με τον Τσάρλυ, αναζητώντας την Αμερική , του John Steinbeck : "Παλιά είχα ένα μικρό ράντσο στα βουνά της Σάντα Κρουζ, στην Καλιφόρνια. Σ'ένα σημείο, οι γιγάντ...

"Το τσίρκο φθάνει χωρίς προειδοποίηση. Δεν έχουν προηγηθεί αναγγελίες, ούτε αφισέτες στους στύλους και τους πίνακες ανακοινώσεων στο κέντρο της πόλης, ούτε αναφορές ή διαφημίσεις στις τοπικές εφημερίδες. Είναι απλά εκεί, ενώ χθες δεν ήταν." "Η μυρωδιά του πεύκου σε κατακλύζει όταν μπαίνεις στο επόμενο δωμάτιο και βρίσκεσαι σε ένα δάσος γεμάτο αειθαλή δέντρα. Μόνο που αυτά τα δέντρα δεν είναι πράσινα αλλά λαμπερά και λευκ, και φωτοβολούν στο σκοτάδι που τα τυλίγει. Εδώ είναι δύσκολο να βρεις κάποιο μονοπάτι. Μόλις αρχίζεις ν προχωράς, οι σκιές και τα κλαριά κρύβουν τους τοίχους." Το βιβλίο αυτό, της Erin Morgenstern , μου το έκαναν δώρο. Είναι ένα βιβλίο το οποίο μάλλον δε θα είχα διαλέξει ποτέ μόνη μου. Και πραγματικά η πρώτη μου σκέψη ήταν "ωωωχ! Πόσο βαρετό θα είναι...". Ε λοιπόν δεν ήταν! Ήταν το παραμύθι που περίμενα ότι θα είναι και όλα όσα δεν περίμενα ότι θα είναι!! Διαβάζοντας το βιβλίο, είναι σα να βυθίζεσαι σε ένα όνειρο, με υπέροχες παρασ...

"Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, έχω ταξιδέψει πολύ, το παραδέχομαι' Πήγα και έζησα σε πολλά μέρη. Κι αυτό το νιώθω ως μεγάλο προνόμιο, διότι το να ακουμπάμε τα πόδια στο ίδιο έδαφος για όλη μας τη ζωή, μπορεί να μας οδηγήσει σε μια επικίνδυνη παρεξήγηση, να μας κάνει να πιστέψουμε ότι αυτή η γη μας ανήκει, σα να μην την έχουμε δανειστεί, όπως έχουμε δανειστεί τα πάντα σε αυτή τη ζωή". Όταν ήμουν μικρή, μου άρεσε πολύ να γράφω...Όσο πέρναγαν τα χρόνια αυτή η συνήθεια υποχωρούσε και υποχωρούσε...Τώρα δε γράφω πια...Αλλά σκέφτομαι συχνά τι ωραία που θα ήταν να έγραφα ένα βιβλίο! Τα βιβλία που λάτρεψα δεν είναι πολλά αλλά ένα από αυτά είναι σίγουρα αυτό το βιβλίο. Διαβάζοντάς το, σκέφτηκα ότι έτσι θα ήθελα να είναι το "βιβλίο μου", θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ! Ο Antonio Tabucchi ταξίδεψε πολύ, όχι για να γράψει ταξιδιωτική λογοτεχνία, αλλά για γνωρίσει, να γευτεί, να ζήσει. Σ'αυτό το βιβλίο περιγράφει κάποια από τα ταξίδια του, και τα αρωματίζει με τα δ...

Κατά καιρούς έχω διαβάσει διάφορα βιβλία, για τα οποία δεν έχω γράψει εδώ ούτε λέξη...Αυτή η ανάρτηση λοιπόν είναι αφιερωμένη σε αυτά, έτσι, χωρίς πολλά λόγια... Η πανούκλα , του Αλμπέρ Καμύ ( Albert Camus ), η οποία περιείχε μια από τις ομορφότερες φράσεις που έχω διαβάσει ποτέ σε βιβλίο: "...αυτός ο κόσμος χωρίς αγάπη ήταν κόσμος νεκρός, κι έρχεται πάντα μια στιγμή που κουράζεται κανείς από τους αποκλεισμούς, τη δουλειά και το κουράγιο, και τότε αποζητάει ένα ανθρώπινο πρόσωπο και τη μαγευτική καρδιά της τρυφερότητας..." Το όνομα του Ρόδου , του Ουμπέρτο Έκο ( Umberto Eco ): "...Ποιός από μας μπορεί πια να πει αν είχε δίκιο ο Έκτωρ ή ο Αχιλλέας, ο Αγαμέμνων ή ο Πρίαμος όταν πολεμούσαν για την ομορφιά μιας γυναίκας που είναι πια στάχτη της στάχτης;..." Η ματωμένη εκστρατεία , του Στίβεν Πρέσσφιλντ ( Steven Pressfield ): "...Δεν υπάρχει τιμή στον πόλεμο, φίλε μου. Μόνο στα έπη. Τότε τι υπάρχει εκεί; Νίκη. Κανείς δε μιλάει. Νίκη, επαναλαμβάνει ο Λο...

«…Για πες μου κυρ Λοχαγέ μου, πως είναι μέσα πόσοι είναι ρουφιάνοι και πόσοι αυτοί που χουν μπέσα Για πες μου τι γίνεται μ’αυτούς που την πίνουν Μέρος της εκπαίδευσης ή έτσι για να γίνουν; […] Θα πηγαίνω όπου μου λένε οι ανώτεροι μου, για να φαίνομαι παλιός θα σκίζω την παραλλαγή μου…» Ουπς, ξεχάστηκα. Περάσανε 9 μήνες και βγήκαμε. Τι 9 δηλαδή, κοντεύουν 10. Αλλά με το που μας αφήσανε, φύγαμε για διακοπές και δεν έδωσα το παρόν. Κι έτσι λέει η τρελοτουρίστρια ότι παραμελώ το βλογ ετούτο. Ε τι να κάνουμε, αφού ήθελε Επίδαυρο. Οπότε την πήγα να δούμε τραγωδία, Αντιγόνη , σε μια πιο μοντέρνα προσέγγιση. Να πω την αλήθεια, δε με ενθουσίασε, τουναντίον θα έλεγα. Βέβαια οι μπροστά σειρές με το που τελείωσε σηκώθηκαν για standing ovation, που λένε και οι εγγλέζοι. Πάντως κατέληξα ότι δεν είναι για μένα… Ε, αφού είχαμε φτάσει Επίδαυρο, πήγαμε και μέχρι το νησί μας. Είχαμε κάνει τα 3/4 του δρόμου, πίσω θα γυρνάγαμε; Μετά πήγαμε και τις διακοπές που είχε κανονίσει, οπότε πώς να γράψω ...

"...Τα παιδικά μου χρόνια. Το Τορίνο...Ένας λόφος πέρα από τον Πάδο, εγώ στο μπαλκόνι μαζί με τη μαμά. Έπειτα, η μητέρα μου έπαψε να υπάρχει, το ηλιοβασίλεμα ο πατέρας μου έκλαιγε καθισμένος στο μπαλκόνι απέναντι απ'το λόφο, ο παππούς έλεγε ότι ήταν θέλημα Θεού. Με τη μητέρα μου μιλούσα γαλλικά, όπως κάθε Πιεμοντέζος καλής οικογενείας (εδώ στο Παρίσι, όταν μιλάω, μοιάζει σαν να τα'χω μάθει στην Γκρενόμπλ, όπου μιλούν τα πιο καθαρά γαλλικά, όχι σαν το babil των Παριζιάνων). Από παιδί ακόμα, ένιωθα περισσότερο Γάλλος, παρά Ιταλός, όπως συμβαίνει με όλους τους Πιεμοντέζους. Γι'αυτό και θεωρώ τους Γάλλους ανυπόφορους..." Το βιβλίο αυτό το διάβασα το προηγούμενο φθινόπωρο και ομολογώ το είχα ξεχάσει. Δε μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά πριν λίγες μέρες αναφέρθηκε σε μια κουβέντα που είχα με φίλες για βιβλία και έτσι το θυμήθηκα. Για τον Έκο τι να πει κανείς; Έχει γράψει εξαιρετικά βιβλία, μεταξύ αυτών το πολυαγαπημένο μου "'Ονομα του Ρόδου",...

"...Κάθε νεοσύλλεκτος είχε τον δικό του τρόπο να διαχειρίζεται τα κύματα της νοσταλγίας. Μερικοί έλεγαν ιστορίες για ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Κάποιοι άλλοι προσποιούνταν τους άφοβους μπροστά στους κινδύνους που τους περίμεναν. Ο Βόλφραμ περνούσε τις ώρες της ημέρας σε κατάσταση έκστασης, κοιτάζοντας έξω από τη χαραμάδα που ήταν ο μοναδικός σύνδεσμός του με τον έξω κόσμο..." Αυτό το βιβλίο το αγόρασα κατά τύχη σε μια επίσκεψή μου σε ένα βιβλιοπωλείο. Η ιστορία του μικρού Wolfram που μεγάλωσε τα χρόνια του τρίτου ράιχ, μου κίνησε το ενδιαφέρον και το βιβλίο δε με απογοήτευσε. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Βόλφραμ Άιχελε, πεθερού του συγγραφέα Τζάιλς Μίλτον , η οποία περιγράφεται εξαιρετικά απλά, χωρίς συναισθηματισμούς και λογοτεχνικές εξάρσεις, πλαισιομένη από μαρτυρίες, φωτογραφίες εποχής και ιστορικά στοιχεία. Η υπόθεση του βιβλίου μπορεί τελικά να συνοψιστεί στη φράση που αποδίδεται στον Edmund Burke , "Για να θριαμβεύσει το κακό, αρκεί οι καλοί άνθρω...

"Ναι, εγώ είμ'αυτός. Ο Κωνσταντής με τ'όνομα, που δούλευα κάλφας στο μηχανουργείο του μαστρο-Μιμάκη στη Φτωχιά Προκυμαία, άκρη άκρη στο λιμάνι της Χώρας, εκεί που αράζουνε τα βαπόρια. Μπορείς να με φωνάζεις και Ιδιώνυμον, Ακούω και σ'αυτό ακόμα, δεν το ξέχασα. Μην κοιτάς που τώρα, εν έτει 1969, με λένε Κωνσταντίνο, αφράτεψα και είμαι μες στα μαύρα, ας όψονται εκείνες οι μαύρες μέρες, οι άραχνες..." Πρόκειται για ένα ακόμα βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη, του συγγραφέα του βιβλίου " Η δεξιά τσέπη του ράσου ". Η υπόθεση είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του Κωνσταντή, μια δύσκολη ζωή, περίεργη... Δεν ξέρω αν θα σας αρέσει, η αλήθεια είναι ότι είναι κάπως περίεργο, πάντως σίγουρα έχει ενδιαφέρον, είναι καλογραμμένο, με ωραία γλώσσα και καθόλου μα καθόλου βαρετό! Τρελοτουρίστρια

"...Σε όλη της τη ζωή η Λίσμπετ διασκέδαζε με τα αινίγματα και τα παζλ. Στα εννιά της χρόνια η μητέρα της της έδωσε έναν κύβο του Ρούμπικ. Πέρασε σαράντα λεπτά απογοήτευσης δοκιμάζοντας τη λογική της, ώσπου στο τέλος κατάλαβε πώς λειτουργούσε. Από κει και πέρα δεν είχε κανένα πρόβλημα να τον στρέφει με τον σωστό τρόπο. Ποτέ δεν είχε απαντήσει λανθασμένα στα τεστ λογικής των εφημερίδων. Πέντε παράξενα σχηματισμένες φιγούρες, και ποια θα ήταν η έκτη της σειράς. Η απάντηση ήταν για κείνη πάντα προφανής..." Το δεύτερο βιβλίο της σειράς Millenium του Στιγκ Λαρσον, είναι εξίσου καθηλωτικό με το πρώτο (" Το κορίτσι με το τατουάζ "). Ανατρεπτικό, αγωνιώδες θρίλερ, κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο και δεν αφήνει τον αναγνώστη να βαρεθεί ούτε λεπτό! Ακόμα κι αν δε σας αρέσουν τέτοιου είδους βιβλία, αξίζει να το διαβάσετε! Τρελοτουρίστρια

"...Στην αρχή έκλεισα τα μάτια, μόνο άκουγα και μύριζα. Πιο πολύ ήταν τα θαλερά τζιτζίκια απ'τα δέντρα της ακτής αλλά και οι φωνές των παιδιών και οι θόρυβοι του νερού, τα πλατσουρίσματα και οι βουτιές στη θάλασσα. Στη μύτη μου έριζαν δυο μυρωδιές, τα τηγανητά της καντίνας και η αναπνοή του πεύκου. Κάποια απ'τις τσιρίδες που άκουγα ίσως να ήταν και του γιου μου, που τότε, τη χρονιά της φυγής, ήταν εφτά χρονών..." Το βιβλίο "ανεμώλια", τα λόγια του ανέμου, του Ισίδωρου Σγουρού, καταπιάνεται με την αντρική φιλία, το κυνήγι της χαμένης ευτυχίας και των χαμένων ονείρων... Πέντε φίλοι από τα σχολικά χρόνια, "δραπετεύουν" από τη ζωή τους με ένα ιστιοπλοϊκό και σηκωνουν πανιά προς τη χαμένη τους νεότητα, τη γεμάτη όνειρα και υποσχέσεις για ευτυχία... Για τον Ισίδωρο Ζουργό είχα διαβάσει κατά καιρούς πολύ καλές κριτικές, έτσι αποφάσισα αυτό το καλοκαίρι να διαβάσω κάτι δικό του. Διάλεξα την "ανεμώλια" γιατί το θέμα της μου κέντρισε το ενδιαφέρον....

...Ο Μίκαελ έβαλε τη φωτογραφία στην τσάντα του και πήγε στο πάρκο του σιδηροδρομικού σταθμού. Κάθισε έξω και παράγγειλε έναν καφέ με γάλα. Ξάφνου ένιωθε αρκετά ταραγμένος. Στα αγγλικά χρησιμοποιούσαν τον όρο "new evidence", που ακουγόταν πολύ διαφορετικά από το "νέο αποδεικτικό στοιχείο". Ξαφνικά είχε διακρίνει κάτι καινούριο, κάτι που κανένας άλλος δεν είχε δει σε μια έρευνα που είχε βαλτώσει επί τριανταεπτά χρόνια..." Το βιβλίο αυτό μου το έδωσε ο τρελοτουρίστας που του αρέσουν τα αστυνομικά, για να βολευτώ μέχρι να βρω χρόνο για μια καλή βόλτα για προμήθειες σε κάποιο βιβλιοπωλείο... Το διάβασα σχεδόν απνευστί! Έτσι δεν το λένε; Χιχι!! Όντως δυσκολευόμουνα πολύ να το αφήσω, το έκλεινα έχοντας διαβάσει πολλές σελίδες, και το άνοιγα ξανά αμέσως...Μόνο ένα κεφάλαιο ακόμα, σκεφτόμουνα, αλλά κατέληγα να έχω διαβάσει δύο-τρία και να εξακολουθώ να θέλω να διαβάσω κι άλλο... Το βιβλίο, το πρώτο της τριλογίας του Στιγκ Λαρσον ( Stieg Larsson ) Millenium (τα άλλα δύο...

"...Κάποιες μέρες ο μπαμπάς τής έλεγε να ξαπλώσει και πάλι στο κρεβάτι της και να τον περιμένει ένα λεπτό, κι αυτός επέστρεφε παρέα με το ακορντεόν του κι έπαιζε για χάρη της. Η Λίζελ ανακαθόταν στο κρεβάτι και σιγοτραγουδούσε, ενώ τα κρύα δάχτυλα των ποδιών της μαζεύονταν από την αναστάτωση που ένιωθε. Κανείς ως τότε δεν είχε παίξει μουσική για χάρη της..." Το βιβλίο του Markus Zusak το διάβασα λίγο πριν τις γιορτές και την ιδέα μου την είχε δόσει μια ανάρτηση της αναγνώστριας . Πρόκειται για την ιστορία της μικρής Λίζελ, η οποία γνωρίζει τη μαγεία των βιβλίων με τον πιο απροσδόκητο τρόπο...Η ιστορία της Λίζελ θα μπορούσε να είναι η ιστορία μιας ολόκληρης γενιάς γερμανών, και ίσως πράγματι να είναι, που γενήθηκαν πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και προσπάθησαν να επιβιώσουν κατά τη διάρκειά του... Το μόνο σίγουρο είναι πως πρόκειται για ένα αρκετά συγκινητικό βιβλίο που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι την τελευταί του σελίδα! Τρελοτουρίστρια