CrazyTourists blogging...

Συγχαρητήρια! Μόλις κράτησες στα χέρια σου ενα θετικό τεστ εγκυμοσύνης, πρώτη εγκυμοσύνη και ρίγη συγκίνησης, χαράς και πιθανώς τρόμου διαπερνούν το κορμί σου. Επίτρεψέ μου ένα fast forward... Συγχαρητήρια! Μολις γέννησες το πρώτο σου παιδάκι. Μάντεψε! It's the end of the world as you know it... Ένα παιδί αλλάζει άρδην την καθημερινότητα και τις προτεραιότητές μας. Αλλάζει ομως και πράγματα τόσο μικρά, που δεν τους δίνουμε σημασία. Αλίμονο, θα έρθει η μέρα που... -θα περιμένεις με ανυπομονησία να έρθει ο σύζυγος σπιτι, ώστε να πας τουαλέτα με την πόρτα κλειστή. Μόνη σου. Ω ναι, ακομα και εκεί που μέχρι κι οι βασιλιάδες πάνε μόνοι, εσύ θα πηγαίνεις με την ουρά σου. Μην ανησυχείς...Σε 3-4 χρόνια, θα μπορείς να κλείνεις την πόρτα (εκτός αν εν τω μεταξύ, πολλαπλασιαστείς ξανά)... -θα προσπαθείς να θυμηθείς πότε έκανες τελευταία φορά μπάνιο και δε θα μπορείς. Στο ντους ή στη μπανιέρα, όχι στη θάλασσα βρε κουτό. Τι εννοείς εσύ θα κανεις μπάνιο κάθε βράδυ; Τα είπαν κι άλλοι αυτά... ...

Σήμερα, εδώ στο Huddersfield, έχει πολύ κρύο, παγωνιά. Πήγα την κόρη μου στον παιδικό σταθμό και γύρισα να κοιμίσω το γιο μου για μεσημέρι. Αμ δε! Λογάριαζα δίχως τον ξενοδόχο, ο οποίος όχι απλώς δεν κοιμήθηκε, δε γλάρωσε καν. Κι ενώ σηκωνόμουν βαριεστημένα από το κρεβάτι, κρυώνοντας λιγάκι (άτιμο συνάχι και ακόμα πιο άτιμο ξενύχτι) με χτύπησε κατακούτελα. 4 χρόνια πριν, μια τέτοια μέρα, θα βούλιαζα στην πολυθρόνα με ένα ζεστό τσάι, λιγο κέικ, αναμμένα κεριά και ένα καλό βιβλίο. Αντ' αυτού παίζω με μια κουρδιστή καμηλοπάρδαλη και κυνηγάω τον πασά στην εσωτερική σκάλα. Και τότε με ξαναχτύπησε κατακούτελα. Τι μου λείπει από τη ζωή μου π.π.; Προ παιδιών δηλαδή... Το ένα το έγραψα ήδη, να βουλιάζω στην πολυθρόνα και να διαβάζω σαν μην υπάρχει αύριο. Λες και αν δεν τελειώσω το βιβλίο μου τώρα, θα καταστραφεί ο κόσμος. Να ξυπνάω το πρωί με το πάσο μου, μου έχει λείψει το χουζούρι. Να τρώω γλυκά ό,τι ώρα θέλω σε όποιο δωμάτιο του σπιτιού θέλω. Να φευγουμε εκδρομή για Σαββατοκύριακ...

Πέρασε κιόλας ένας χρόνος από εκείνη την πρώτη, μαγική στιγμή, που ένιωσα το θαύμα της μητρότητας ξανά. Από εκείνη τη στιγμή που ακούμπησαν επάνω μου ένα ακόμα τόσο δα μωράκι. Πόσο μικρός μου φάνηκε! Μικροσκοπικός, αν και μεγάλο μωρό (και αυτός). Στα μάτια μου, το μετρο σύγκρισης ήταν η κόρη μας. Η κόρη μας που ξαφνικά, μέσα σε λίγες ώρες σα να μεγάλωσε μια στάλα. Ολόκληρο κορίτσι. Κι αυτός ο μικρός, γυμνός στην αγκαλιά μου, συνδεδεμένος ακομα μαζί μου με το λώρο, έμοιαζε σαν ποντικάκι. Ενα ποντικάκι 54cm και 3.6 κιλά. Και μετα από λίγο θήλασε για πρώτη φορά. Και ένιωσα όπως την πρώτη φορά. Λες και δεν το είχα ξαναζήσει. Γιατί όντως δεν το είχα ξαναζήσει, όχι με αυτό το μωρό, ήταν ολα διαφορετικά και τόσο ίδια. Τα αγγίγματα διαφορετικά, οι ήχοι, τα βλέμματα. Διαφορετικά, μα και ίδια. Και η θαλπωρή, η αγάπη...τόσο ίδια με εκείνη την πρώτη φορά, και ταυτόχρονα τόσο διαφορετική. και λίγες ώρες μετά η άνοιξή της ζωής μας γνώρισε τη χιονονιφάδα μας, το μωρό της μεγαλύτερης νύχτας του χει...

Πριν από καιρό η αγαπημένη μου Γιάννα, μου είχε ζητήσει να γράψω ένα κείμενο για το tandem, τον δηλαδή ταυτόχρονο θηλασμό παιδιών διαφορετικής ηλικίας. Αυτό το κείμενο της το χρωστάω και προσπαθώ καιρό να το γράψω. Είναι δύσκολο τελικά... Γιατί περιλαμβάνει πολλές εικόνες οι οποίες δυστυχώς αποτελούν ταμπού. Όχι ότι με νοιάζει ή με επηρεάζει κάπως το γεγονός αυτό, αλλά να... Πώς να γράψω για το tandem χωρίς να γράψω για το θηλασμό νηπίου; για το θηλασμό κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης; για τον ελεύθερο θηλασμό πάντα και παντού; για τον αποκλειστικό θηλασμό; Γράφοντας και σβήνοντας, κυρίως σβήνοντας, έγραψα αυτό το κείμενο πριν λίγο καιρό. Είναι όσο καλύτερο γίνεται, as good as it gets που λένε και στο τροπικό Huddersfield. "Πριν λίγο καιρό ανέβασα στο προφίλ μου στο fb αυτή τη φωτογραφία: Αν κοιτάξετε καλά, θα δείτε πως δεν κρατάω απλώς τα παιδιά μου αγκαλιά. Ναι, ο μικρός μου, (5,5 μηνών τότε), θηλάζει. Αν κοιτάξετε λίγο καλύτερα, θα δείτε πως και η μεγάλη μου (3 ετών κ...

“Υποστηρίξτε τις μητέρες να θηλάσουν, οποτεδήποτε, οπουδήποτε” Στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού*, το    ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΔΙΚΤΥΟ ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΜΗΤΡΙΚΟΥ ΘΗΛΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ διοργανώνει τον 7ο Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό σε περισσότερες από 50 πόλεις σε όλη την Ελλάδα! Για την Αττική την διοργάνωση έχει αναλάβει και φέτος η  “ Ομάδα Εθελοντών και Υποστηρικτών Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας Αττικής ” https://www.facebook.com/groups/Attiki.Thilasmos/ και σας προσκαλεί την Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2016 και ώρα 11:00 π.μ. (προσέλευση) σε μια εκδήλωση γιορτή για τον μητρικό θηλασμό! Καθώς ο θηλασμός είναι ελεύθερος και δεν υπακούει σε ωράρια, τα μωράκια που θα θέλουν να θηλάσουν γύρω στις 12.00 μ. θα καταμετρηθούν την ίδια ώρα στις συμμετέχουσες πόλεις της χώρας! Σε αυτή τη γιορτή μας δίνεται η αφορμή μητέρες - μέλη των ομάδων του Δικτύου μας να ευαισθητοποιήσουν, να αφυπνίσουν και να υποστηρί...

Τα παιδιά είναι χαρά, ευτυχία. Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τα παιδικά γέλια και τίποτα πιο τρυφερό από δυο μικρά χεράκια τυλιγμένα γύρω από το λαιμό σου. Το ξέρω αυτό, το νιώθω κάθε μέρα. Μη με παρεξηγήσετε. Τα αγαπώ τα παιδιά μου. Περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό προφανώς. Η καρδιά μου χτυπάει γι αυτά, χαμογελώ οταν χαμογελούν, δακρύζω όταν δακρύζουν. Τα έκανα απολύτως συνειδητά με έναν άνθρωπο υπέροχο, που αγαπώ πολύ και με τον οποίο θελω να γεράσω αγκαλιά. Γιατί όμως είναι τόσο δύσκολο να περάσει η μέρα; γιατί με ρουφάει η γκρίνια; γιατί νιώθω να πνίγομαι στις φωνές, τα κλάματα, τις υστερίες; ξέρω πως έχω δυο ήλιους αστραφτερούς μέσα στο σπίτι μου αλλά συχνά δε βλέπω το φως τους. Γιατί μια στιγμή χαράς είναι ακριβώς αυτό, μια στιγμή, ενώ μια στιγμή γκρίνιας δεν τελειώνει ποτέ; Ίσως φταίω εγώ, δεν ξέρω. Ίσως το δικό μου μυαλό είναι έτσι φτιαγμένο, να διογκώνει τα δύσκολα, να χάνει το φως οταν εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα. Δεν ξέρω...

Μην αφήνετε τον τίτλο της ανάρτησης να σας παραπλανά... Πέρασαν κιόλας πέντε μήνες (και τέσσερις μέρες) από τη γέννηση του μικρούλη μας. Το μικρό μας αγόρι, που αγαπήσαμε από την πρώτη στιγμή, που δεν ήταν παρά μια γραμμή σε ένα τεστ εγκυμοσύνης, έφερε τα πάνω κάτω στην οικογένειά μας. Έριξε μια δυνατή κλωτσιά και γκρέμισε όλες τις ισορροπίες. Ή μάλλον όχι κλωτσιά, ένα δυνατό κλάμα... Αν είστε ακόμα εδώ και περιμένετε να σας πω πόσο τυχερή νιώθω που αυτό το αγόρι είναι στη ζωή μας και πώς δε θα άλλαζα ούτε στιγμή των τελευταίων πέντε μηνών, καλύτερα να διαβάσετε κάτι άλλο. Γιατί, παρότι είμαι στα αλήθεια απίστευτα τυχερή που αυτο το πλάσμα με έκανε μητέρα για δεύτερη φορά και δε μπορώ να βρω τις λέξεις να περιγράψω πόσο το αγαπώ, θα άλλαζα πολλές στιγμές των τελευταίων πέντε μηνών. Θα άλλαζα πολλές στιγμές... Θα άλλαζα τα ουρλιαχτά του μικρού που πονούσε λόγω παλινδρόμησης και μέχρι να καθαρίσει ο οργανισμός μας από γαλακτοκομικά και σόγια (κάνω αποχή 4 μήνες σχεδόν) υπέφερε. Θα άλ...

Οφείλω να ομολογήσω πως οι αναρτήσεις της Ασπασίας , της Μάρθας , της Γιάννας και παλαιότερα της Άσπας με όλα αυτά τα χαριτωμένα που λένε κατά καιρούς τα μαναρια τους, με βάζουν αρκετά συχνά στον πειρασμό να βάζω κι εγω αντίστοιχες αναρτήσεις (η κόρη μου άλλωστε ειναι αστείρευτη πηγή), όμως πάντα διστάζω και δεν το αποφασίζω. Αυτή τη φορά ομως, αυτό που είπε μου έφερε δάκρυα στα μάτια και μετά από μια προσωπική συνομιλία που είχα με την εγκυμονούσα Μάρθα, αποφάσισα να ετοιμάσω αυτή την ανάρτηση. Κάθε μέρα από τότε που γεννήθηκε η κόρη μου της λέω πόσο πολύ την αγαπώ, όσο πιο συχνά μπορώ. Και το ίδιο κάνω πλέον με το γιο μου. Της λέω επίσης πολύ συχνά οτι είμαι πολύ τυχερή που είναι το παιδάκι μου. Πριν λίγες μέρες λοιπόν, είχαμε μια υπέροχη στιχομυθία Εγώ: "Είμαι πολύ τυχερή μανούλα που έχω εσένα για παιδάκι μου!" Κ. : "Και το Δ.!" (αναφερόμενη στο μωρό μας). "Και ο μπαμπάς είναι τυχερός!" Εγώ: "Έχεις δίκιο αγάπη μου!" Κ. : ...

Και να που κλείσαμε αισίως τις 32 εβδομάδες! Το αγοράκι μας μεγαλώνει, δυναμώνει και κλωτσάει ιδιαιτέρως αποτελεσματικά. Η κοιλούμπα μου επίσης μεγαλώνει και εξίσου αποτελεσματικά με εμποδίζει στον ύπνο. Το ίδιο και ο πόνος στα κόκκαλα της λεκάνης... Μεγάλο ζόρι! Περάσαμε λοιπόν το πρώτο δύσκολο τρίμηνο, με τις ναυτίες και την υπνηλία, που προκάλεσαν διάφορες μικροεκρήξεις θυμού στην άνοιξή μας. Περάσαμε και το δεύτερο τρίμηνο με τον αφόρητο πόνο στη μέση και την επιθετικότητα της μικρής μας προς εμένα, που καλλιέργησαν με επιτυχία όλο το καλοκαίρι οι γιαγιάδες-παππούδες (τα γνωστά "άσε τη μαμά", "δε μπορεί η μαμά", "μην την παίρνεις αγκαλιά" κλπ). Και να που είμαστε στη μέση του τρίτου τριμήνου! Κιόλας! Με έντονους πόνους στα κόκκαλα της λεκάνης που με δυσκολεύουν ακόμα και στον ύπνο. Αλλά η μεγαλύτερη δυσκολία είναι αυτή η αίσθηση, αυτο το αρχέγονο ένστικτο της δημιουργίας της φωλιάς. Που θέλω να χουχουλιάζω στο κρεβάτι, και να πίνω το τσάι μου και...

Να και η ανάρτηση που άργησε 27 εβδομάδες! Τον Ιούλιο του 2012, κράτησα στα χέρια μου το πρώτο θετικό τεστ εγκυμοσύνης, που γέμισε τη ζωή μας πολλά πολλά ροζ συννεφάκια και εννιά μήνες μετά αποκτήσαμε ένα υπέροχο πλάσμα, το κοριτσάκι μας! Σχεδόν τρία χρόνια μετά, τον Απρίλιο του 2015 κράτησα στα χέρια μου το δεύτερο θετικό τεστ εγκυμοσύνης, που στρίμωξε πλάι στα ροζ σύννεφά μας μπόλικα γαλάζια και σε λίγους μήνες θα αγκαλιάσουμε ένα, υπέροχο (είμαι σίγουρη γι αυτό), αγοράκι! Πηγή Οι πρώτοι τρεις μήνες ήταν κάπως δύσκολοι για όλους. Εκτός από την αφόρητη υπνηλία, την οποία είχα και στην πρώτη εγκυμοσύνη, και κυριολεκτικά όπου καθόμουν με έπαιρνε ο ύπνος, είχε και πολύ έντονες ναυτίες. Δε μπορούσα να φάω τίποτε άλλο εκτός από ψωμί, μακαρόνια, μήλα και γλυκά! Και μετά ήρθε το καλοκαίρι, και οι διακοπές και η θάλασσα... Και η κοιλιά μου ήταν ήδη τεράστια από νωρίς. Τότε, το Γενάρη του 2013, στην 29η εβδομάδα αναρωτιόμουν πόσο μεγαλύτερη μπορούσε να γίνει η κοιλιά μου! Εμ, δεν ή...

Αλλιώς σχεδίαζα την επιστροφή μου στο blogging, έχω άλλωστε αρκετά νέα να μοιραστώ. Παρόλα αυτά θα ξεκινήσω με αυτό το άρθρο που βρήκα πρόσφατα στο αγαπημένο Aha! Parenting.com Για όσους από εσάς δεν το γνωρίζετε , να αναφέρω ότι είναι το site της Dr. Markham, κλινικού ψυχολόγου στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια και το οποίο παρέχει τρόπους αντιμετώπισης των καθημερινών προβλημάτων που προκύπτουν στη σχέση μας με τα παιδιά μας, στα πλαίσια του λεγόμενου " gentle parenting ". Είμαι σίγουρη, ότι όσοι έχουμε παιδιά έχουμε έρθει ουκ ολίγες φορές αντιμέτωποι με κρίσης θυμού τις οποίες δεν ξέρουμε ή δυσκολευόμαστε να αντιμετωπίσουμε. "Πολλοί γονείς στέλνουν το θυμωμένο παιδί τους στο δωμάτιό του ώστε να "ηρεμήσει"... Τελικά, κάποια στιγμή όντως το παιδί θα ηρεμήσει. Έχει όμως λάβει το μήνυμα ότι ο θυμός δεν είναι αποδεκτός και ότι όποτε καλείται να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα έντονα, τρομακτικά συναισθήματα, είναι μόνο του... Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε σε τέτο...

Μετά τη μεγάλη επιτυχία που είχε η αλατοζύμη  αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη της πλαστελίνης. Θυμάμαι ότι ως παιδί μου άρεσε πολύ η πλαστελίνη, έφτιαχνα ζωάκια, μπωλ, φρούτα, λαχανικά... Περνούσα πολύ ωραία! Το τρελοτουριστάκι μου όμως είναι αρκετά μικρό για πλαστελίνη εμπορίου, φοβόμουν λιγάκι μην καταλήξει να τρώει κάτι δυνητικά επικίνδυνο, παρότι δε βάζει συχνά πράγματα στο στόμα της. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω μόνη μου. Η συνταγή , πανεύκολη! Χρειάστηκα 1/2 κούπα αλεύρι , 80 mL ζεστό νερό , 1/4 κούπα αλάτι ,  1/2 κουταλιά ξινό ,  1/2 κουταλιά φυτικό λάδι (έβαλα αγνό παρθένο ελαιόλαδο η τρελή), χρώμα ζαχαροπλαστικής (έβαλα μπλε και κόκκινο). Πρόσθεσα επίσης μπόλικη κανέλα (κόκκινη) και μπόλικη βανίλια (μπλε) αντί του αιθέριου ελαίου που προτείνει η Ελπίδα . Τι κάνουμε; Απλώς ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί, χωρίζουμε στη ζύμη σε όσα μέρη θέλουμε και προσθέτουμε το χρώμα (μπόλικο) και τα μπαχαρικά (επίσης μπόλικα).  Αφήνουμε να κρυώσει και είναι έτοιμη για...

Και αφού τελικά το φθινόπωρο μας θυμήθηκε και μαζί του ήρθαν και οι βροχές, οι εξορμήσεις (διπλές ανά ημέρα παρακαλώ!) στην παιδική χαρά δυσκόλεψαν. Αποφάσισα λοιπόν να βρω ευχάριστους τρόπους να περνάμε τις ώρες μας στο σπίτι, εφαρμόζοντας τις ιδέες του board μου " Toddler and kids staff " στο pinterest. Μετά την όχι και τόσο επιτυχημένη απόπειρα να φτιάξουμε σπιτικές δαχτυλομπογές  αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μας φτιάχνοντας αλατοζύμη . Πώς; Πάρα πολύ απλά: Ανακατεύουμε (εμείς ή το παιδί) μία κούπα αλάτι, μία κούπα αλεύρι και μισή κούπα νερό. Δίνουμε το ζυμάρι στο παιδί και το αφήνουμε να δημιουργήσει! Αναλόγως την ηλικία, δίνουμε και διάφορα σύνεργα (κουπ πατ, μαχαίρια, πιπρούνια, κουτάλια, πλάστη, χάντρες κλπ). Το τρελοτουριστάκι δε χόρταινε να κόβει τη ζύμη με τα ξύλινα μαχαιράκια της! Στο τέλος, φτιάξαμε και διάφορα πραγματάκια: ένα αποτύπωμα της παλάμης της, καρβελάκια ψωμί, αυγά, μπιφτέκια, κουλουράκια, χιονανθρώπους και τα ψήσαμε στους 100 βαθμούς για 3 ώρε...

Το Σάββατο ήταν μια πολύ όμορφη μέρα. Πραγματικά, καιρό είχαμε να περάσουμε τόσο όμορφα! Κάναμε το πρώτο μας πικ νικ. Το τρελοτουριστάκι ήταν γεμάτο ενθουσιασμό, πριν ακόμα φύγουμε από το σπίτι, παρότι, ιδέα δεν είχε τι επρόκειτο να κάνουμε... Ήξερε όμως ότι θα πάμε "βόλτα" "άλσος" "πιν νικ"!! Και αυτό κάναμε! Πήγαμε στο άλσος της Νέας Σμύρνης, απλώσαμε στο ελάχιστα νωπό από την προηγούμενη μέρα γρασίδι ένα μεγάλο σεντόνι, "τεντώσουμε" έλεγε το τρελοτουριστάκι και τράβαγε τη μια γωνία, βγάλαμε τα τάπερ μας, και φάγαμε το "φαγάκι" μας "όλοι, όλοι, όλοι, όοοοολοι μαζι"!!! Το τρελοτουριστάκι έφαγε "μόνη της" όλο το φαγάκι του και ξαμολύθηκε στα γρασίδια! Περπάτησε, έπαιξε με την μπάλα της, είδε "πεϊστέγια" και "σπουγιτάκια", τους φώναξε "έλα, νεάκι", χάζεψε και μια ομάδα νεαρών που έκαναν την γυμναστική τους αλλά στα μικρά της ματάκια έμοιαζαν να "χοεύουν", έπαιξε με τα ...

Ναι, ναι! Έφτιαξα δαχτυλομπογιές για ένα παιδάκι που μισεί να έχει λερωμένα χέρια! Φανταστείτε σκηνικό, η μικρή να βουτάει το δάχτυλό της στο ποτηράκι με τη μπογιά, να ακουμπάει το δάχτυλο στο χαρτί και μετά να προσπαθεί αηδιασμένη να καθαρίσει το δάχτυλό της! Ας τα πάρω όμως από την αρχή! Το τρελοτουριστάκι είναι 17,5 μηνών πια, ανθρωπάκι κανονικό, μιλάει, περπατάει, τρελαίνεται να ζωγραφίζει. Είπα λοιπόν να φτιάξω σπιτικές δαχτυλομπογιές. Βρήκα και μια ωραιότατη " συνταγή " στο δίκτυο και ξεκίνησα. Yeap! I made finger paint for a kid that can't stand dirty hands! Just imagine; my little ones puts her finger in the paint, touches the paper and then tries as hard as she can to clear her finger! My little girl is already 17.5 months old, a real little person, that talks, walks and loves drawing! So I thought that homemade fingerpaint would be a good idea. I found the recipe and got to work. Η συνταγή ήταν πολύ εύκολη και πολύ γρήγορη. Χρειάζονται μισή κούπα καλαμπ...

Σκέφτομαι αρκετά συχνά ότι θα πρέπει κι εγώ να γράψω ένα "βαθύ" κείμενο για τη μητρότητα, πώς με άλλαξε σαν άνθρωπο, πόσο με ζορίζει το να βάζω καθημερινά, κάθε λεπτό της μέρας και της νύχτας τις ανάγκες ενός άλλου, μικροσκοπικού ανθρώπου πριν τις δικές μου, πόσο μη-ροζ και μακριά από τα σύννεφα είναι η καθημερινότητά μας. Αλλά δε γίνεται... Στ' αλήθεια, είναι τεράστια η κούραση η σωματική κυρίως αλλά κάποιες φορές και η ψυχική, που αισθάνομαι ότι θα καταρρεύσω και θέλω ο χρόνος να σταματήσει έστω για μερικά δευτερόλεπτα για να πάρω μια ανάσα. Και όμως, στο τέλος της μέρας, όταν κοντεύει να την πάρει ο ύπνος, σβήνουν όλα τα γκρι και τα δύσκολα, και γίνονται όλα ροζ, με άρωμα τσιχλόφουσκα και εγώ ανεβαίνω πάλι στο σύννεφό μου, στο σύννεφό μας, γιατί πραγματικά, τι καλύτερο από δυο ματάκια να σε κοιτάνε με τόση αγάπη, ένα τοσοδούλι χεράκι να σε χαϊδεύει ώσπου να αποκοιμηθεί και να νιώθεις, να ξέρεις ότι η αγκαλιά σου είναι ο κόσμος όλος για έναν μικρό, υπέροχο, άνθρωπο; ...

Πριν λίγες μέρες, η @yolnotaken  του ιστολογίου (Not) Just Mums  έγραψε ένα τουιτ το οποίο έκανα ριτουίτ, σχετικά με το μικρό Jay. Ξέρετε, το παιδάκι από τη Σκωτία, που αγαπάει πολύ το Σαμαρά. Με αφορμή αυτό το ριτουίτ, αναρρωτηθήκαμε με τον τρελοτουρίστα τι θα λέγαμε στο παιδί μας, αν στην παιδική χαρά (ή οπουδήποτε αλλού) ερχόταν ένα παιδάκι με σύνδρομο Down. Θεωρώντας ως δεδομένο ότι δε θα απομακρύναμε το παιδί μας, εκτός βέβαια αν το άλλο παιδί γινόταν βίαιο, κάτι που θα κάναμε με οποιοδήποτε παιδί, τι θα μπορούσαμε ή θα έπρεπε να πούμε; Το καλύτερο που μας ήρθε στο μυαλό είναι ότι το παιδάκι αυτό είναι διαφορετικό. Δεν είναι καλύτερο, ούτε χειρότερο, απλά διαφορετικό. Εσείς τι θα λέγατε στο παιδί σας; Το έχετε σκεφτεί; Το σύνδρομο Down (ή Τρισωμία 21), όπως όλοι (;) ξέρουμε πια, είναι μια χρωμοσωμική ανωμαλία. Δεν είναι ασθένεια, δεν κληρονομείται και φυσικά δε μεταδίδεται. Από το 2006, έχει οριστεί η 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down , ως μέρα ενημέρωση...

Εδώ και αρκετό καιρό, το τρελοτουριστάκι κι εγώ περνάμε περίπου ένα διωράκι παίζοντας στην παιδική χαρά της γειτονιάς. Το ζουζούνι λοιπόν περνάει υπέροχα εκεί. Κάνει κούνια, τραμπάλα, τσουλήθρα, "κυνηγάει" τα περιστέρια (εγώ δηλαδή, κρατώντας την στην αγκαλιά μου αφού δεν περπατάει), παρατηρεί τα υπόλοιπα (μεγαλύτερα) παιδάκια, γελάει, κυλιέται στο πάτωμα, παίζει με χαρούπια και ξερά φύλλα και πετραδάκια και χαλικάκια, χαιρετάει και κάνει φίλους. Και μετά από όλα αυτά κοιμάται και λίγο!! Το εντυπωσιακό είναι πως κάθε μέρα, περίπου την ώρα που κανονικά αρχίζουμε να ετοιμαζόμαστε (να τα ετοιμάζω δηλαδή όλα) αρχίζει και η γκρινίτσα του τύπου "άντε, τελείωνε, εδώ μέσα κλεισμένες θα τη βγάλουμε σήμερα;" Στην παιδική χαρά λοιπόν, βλέπεις τα πάντα... Συμπεριφορές παιδιών, γονιών, παππούδων... Πράγματα που σε κάνουν πραγματικά να προβληματίζεσαι, να εκνευρίζεσαι, να λυπάσαι ή να χαίρεσαι να τα βλέπεις. Κάποια από αυτά, λέω να τα γράφω κάπου κάπου εδώ! Για την ώρα προ...

Ω ναι!! Σήμερα κλείνω τα 31!!  Τα ωραιότερα γενέθλια ever, καλύτερα από τα περσινά που παρότι ήμουν έγκυος είχα τις μαύρες μου (και καλούς φίλους που μου έκαναν έκπληξη με τούρτα και κεράκι παρά τη βροχή και μου έφτιαξαν το κέφι)! Η εικόνα από εδώ Τα καλύτερα ever παρότι άυπνη σχεδόν (ο τρελοτουρίστας είναι συναχωμένος και ροχάλιζε όλη νύχτα, δε φταίει το παιδί), παρότι μαζεύω όλη μέρα μύξες (ναι και το παιδί είναι συναχωμένο), παρότι με έχεσε ένα περιστέρι στο κεφάλι (το πρώτο στα 31 χρόνια ζωής, δεν είναι και άσχημα τώρα που το σκέφτομαι)!! Τα καλύτερα γενέθλια ever, έχω ένα αστέρι στην αγκαλιά μου!!!  Να με χαίρεστε βρε!! Τρελοτουρίστρια ΥΓ. Τρελοτουρίστα, με καριόκες θα τη βγάλεις; 

Αυτό το υπέροχο πλάσμα που ήρθε στη ζωή μας οχτώ μήνες και κάτι μέρες πριν (250 ακριβώς για την ακρίβεια) και αυτή τη στιγμή έχει κουρνιάσει στην αγκαλιά μου κοιμισμένο, μας χάρισε εκτός από την ύπαρξή της, το γέλιο της και τα χάδια της άλλο ένα πολύτιμο δώρο. Τον απόλυτο και ειλικρινή ενθουσιασμό για κάθε τι μικρό και ασήμαντο. Το να γυρίσει από ανάσκελα μπρούμυτα, το να δείξει κάτι, να χτυπήσει παλαμάκια (το χτεσινό της μεγάλο κατόρθωμα!) είναι όλη η ευτυχία συμπυκνωμένη σε μια στιγμή... Αλήθεια τι άλλο μπορεί να ζητήσει ένας γονιός; Τρελοτουρίστρια