CrazyTourists blogging...

"...Τα παιδικά μου χρόνια. Το Τορίνο...Ένας λόφος πέρα από τον Πάδο, εγώ στο μπαλκόνι μαζί με τη μαμά. Έπειτα, η μητέρα μου έπαψε να υπάρχει, το ηλιοβασίλεμα ο πατέρας μου έκλαιγε καθισμένος στο μπαλκόνι απέναντι απ'το λόφο, ο παππούς έλεγε ότι ήταν θέλημα Θεού. Με τη μητέρα μου μιλούσα γαλλικά, όπως κάθε Πιεμοντέζος καλής οικογενείας (εδώ στο Παρίσι, όταν μιλάω, μοιάζει σαν να τα'χω μάθει στην Γκρενόμπλ, όπου μιλούν τα πιο καθαρά γαλλικά, όχι σαν το babil των Παριζιάνων). Από παιδί ακόμα, ένιωθα περισσότερο Γάλλος, παρά Ιταλός, όπως συμβαίνει με όλους τους Πιεμοντέζους. Γι'αυτό και θεωρώ τους Γάλλους ανυπόφορους..." Το βιβλίο αυτό το διάβασα το προηγούμενο φθινόπωρο και ομολογώ το είχα ξεχάσει. Δε μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, αλλά πριν λίγες μέρες αναφέρθηκε σε μια κουβέντα που είχα με φίλες για βιβλία και έτσι το θυμήθηκα. Για τον Έκο τι να πει κανείς; Έχει γράψει εξαιρετικά βιβλία, μεταξύ αυτών το πολυαγαπημένο μου "'Ονομα του Ρόδου",...

Κάθε ηπειρώτισσα γιαγιά που σέβεται τον εαυτό της ξέρει να φτιάχνει σπανακόπιτα με σπιτικό φύλλο! Και φυσικά περνάει τη γνώση στα παιδιά και στα εγγόνια της! Και ο τρελοτουρίστας που έμπλεξε με εγγονή ηπειρώτισσας γιαγιάς, έπρεπε να μάθει να ανοίγει φύλλο και να φτιάχνει σπανακόπιτα!! Τα βασικά υλικά για την πίτα για ένα μικρό ταψάκι είναι: περίπου 400γρ αλεύρι, μια πρέζα αλάτι, λίγο χλιαρό νερό (όσο πάρει το ζυμάρι), λίγα φρέσκα κρεμμυδάκια και περίπου 300γρ σπανάκι (εάν έχετε λάπατα, τσουκνίδες, πράσα κλπ είναι παραπάνω από καλοδεχούμενα), ένα αυγό, λίγη φέτα (προαιρετική και ανάλογα το πόσο αλμυρή και πικάντικη θέλετε να γίνει η πίτα), ακόμα λίγο αλάτι, πιπέρι, λίγο αλεύρι για το πασπάλισμα και φυσικά ελαιόλαδο. Παίρνουμε ένα βαθύ λεκανάκι ρίχνουμε το αλεύρι και μια πρέζα αλάτι και αφού κάνουμε μια γουβίτσα στο κέντρο προσθέτουμε λίγο λάδι (μια κουταλιά) και λίγο νερό. Και ξεκινάμε το πλάσιμο!! Κάθε τόσο προσθέτουμε λίγο νεράκι και συνεχίζουμε. Η τελική ζύμη πρέπει να μην κ...

"...Κάθε νεοσύλλεκτος είχε τον δικό του τρόπο να διαχειρίζεται τα κύματα της νοσταλγίας. Μερικοί έλεγαν ιστορίες για ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Κάποιοι άλλοι προσποιούνταν τους άφοβους μπροστά στους κινδύνους που τους περίμεναν. Ο Βόλφραμ περνούσε τις ώρες της ημέρας σε κατάσταση έκστασης, κοιτάζοντας έξω από τη χαραμάδα που ήταν ο μοναδικός σύνδεσμός του με τον έξω κόσμο..." Αυτό το βιβλίο το αγόρασα κατά τύχη σε μια επίσκεψή μου σε ένα βιβλιοπωλείο. Η ιστορία του μικρού Wolfram που μεγάλωσε τα χρόνια του τρίτου ράιχ, μου κίνησε το ενδιαφέρον και το βιβλίο δε με απογοήτευσε. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Βόλφραμ Άιχελε, πεθερού του συγγραφέα Τζάιλς Μίλτον , η οποία περιγράφεται εξαιρετικά απλά, χωρίς συναισθηματισμούς και λογοτεχνικές εξάρσεις, πλαισιομένη από μαρτυρίες, φωτογραφίες εποχής και ιστορικά στοιχεία. Η υπόθεση του βιβλίου μπορεί τελικά να συνοψιστεί στη φράση που αποδίδεται στον Edmund Burke , "Για να θριαμβεύσει το κακό, αρκεί οι καλοί άνθρω...

Αυτές οι τελευταίες μέρες ήταν και είναι ένα πραγματικό συναισθηματικό roller coaster ! Από τα ψηλά στα χαμηλά και πάλι στα ψηλά και εύχομαι από δω και πέρα εκεί να μείνει, γιατί μας περιμένουν όμορφα πράγματα!! Κι επειδή είπαμε, σπίτι ανοίγουμε, να μερικές ιδέες που βρήκα στο internet και πολύ μου άρεσαν! 1) Μεταφορά φωτογραφίας σε καμβά!! 2) Κεριά σε παλιά φλιτζανάκια του καφέ! 3) Θήκη για χαρτιά υγείας! 4) Στριφογυριστή βιβλιοθηκούλα!! 5) Υγρό απορρυπαντικό πάτιων σε όμορφα μπουκάλια! 6) Μπισκότα σε συσκευασία δώρου! Μ'αρέσει πολύ να βρίσκω τέτοια όμορφα πραγματάκια και σας υπόσχομαι ότι μέχρι του χρόνου τέτοια εποχή θα σας έχω δείξει τη δικιά μου εκδοχή για κάποια από αυτά!! Τρελοτουρίστρια

Μπήκε ο Μάης και είπαμε και φέτος να συνεχίσουμε την ετήσια, καθιερωμένη πλέον, περιποίηση του λαχανόκηπου! Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, λοιπόν, μαζέψαμε τα τελευταία απομεινάρια της χειμερινής συγκομίδης (μπρόκολα, 2-3 ξεχασμένα μαρούλια, κρεμμύδια και σκόρδα). Την άλλη μέρα, ξεχορταριάσαμε το χώρο, ανακατέψαμε το κόμποστ μας με χώμα και σκάψαμε τη μικρή μας έκταση. Προμηθευτήκαμε τα απαραίτητα φυτάκια και το απογευματάκι τα φυτέψαμε. Πήραμε όλα τα συνηθισμένα, τομάτες, πιπεριές, μελιτζάνες (άσπρες και μώβ), κολοκυθάκια και φασολάκια. Σε μια γωνίτσα, εκεί στο βάθος, δίπλα από την αγκινάρα, ρίξαμε και λιγους σπόρους από βλήτα, τα οποία είναι πολύ παραγωγικά και βγάζουν συνέχεια. Και τώρα τα περιμένουμε να καρποφορήσουν. Στις αρχές του Ιούνη θα περιμένουμε τα πρώτα κολοκυθάκια. Αντε καλη μας σοδειά και καλο καλοκαίρι να έχουμε... Μελιτζανιά Ντοματιά Κολοκυθιά Πιπεριά Φασολιά Φραουλιά Φραουλιά

Το μενού είχε για σήμερα Μακαρόνια με κολοκυθάκια και βασιλικό, εμπνευσμένη από το βιβλίο του Jamie Oliver "The naked chef". Είπαμε, όμως, να το πάμε ένα βήμα παραπέρα και να φτιάξουμε μόνοι μας τα μακαρόνια. Τα υλικά που απαιτούνται είναι δύο, αλεύρι και αυγά. Για κάθε άτομο που θα φάει βάζουμε 100 γρ. αλεύρι (σκληρό κατά προτίμηση) και 1 αυγό. Βάζουμε σε μια λεκάνη το αλεύρι, κάνουμε μια τρύπα στο κέντρο και σπάμε τα αυγά. Αναμιγνύουμε τα υλικά μέχρι να έχουμε ένα λείο και ελαστικό ζυμάρι και το αφήνουμε καμιά ώρα στο ψυγείο να ξεκουραστεί. Στη συνέχεια, το χωρίζουμε στα δύο και σιγά σιγά το ανοίγουμε είτε με τον πλάστη, είτε (αν είμαστε τυχεροί) με το μηχάνημα για φρέσκα ζυμαρικά! Στη συνέχεια, το κόβουμε στο επιθυμητό μέγεθος, αλευρώνοντας που και που για να μην κολλήσουν. Παράλληλα, αρχίζουμε να ετοιμάζουμε και τα λαχανικά μας. Κόβουμε σε λεπτές φέτες (ή όπως αλλιώς προτιμάτε) τα κολοκυθάκια (2 με 3 για κάθε άτομο) και τα τσιγαρίζουμε σε λίγο λάδι στο τηγάνι...

Ναι, ξέρω, έξω γίνεται χαμός...Τα πράγματα είναι δύσκολα και από ό,τι φαίνεται θα δυσκολέψουν κι άλλο...Το ξέρω, το νιώθω, το ζω... Αλλά μέσα είναι όμορφα! Φτιάχνουμε το σπίτι μας και κάνουμε όνειρα! Σχέδια και όνειρα! Και είναι όμορφα και είναι αντίθετα στους καιρούς! Κάνουμε σχέδια και όνειρα! Και γινόμαστε οικογένεια, από αυτές που όταν κλείνει η πόρτα είναι μέσα στο σπίτι! Και κοιμόμαστε πιο ανάλαφρα και ξυπνάμε πιο χαρούμενα, γιατί είμαστε αγκαλιά! Κι ας έξω γίνεται χαμός, μέσα έχει ησυχία... Και ξέρω ότι κάποιοι θα με πουν ηλίθια, ότι οι άνθρωποι δεν τρέφονται με όνειρα και τα παιδιά δε μεγαλώνουν με σχέδια...Το ξέρω, θα μου πείτε ότι πετάω στα σύννεφα, ότι πρέπει να προσγειωθώ, ότι οι άνθρωποι περνάνε δύκολα... Ναι, το ξέρω, αλλά είναι όμορφα στα σύννεφα, δε θέλω να κατέβω! Έχουμε ξεκινήσει το ταξίδι μας στο φεγγάρι και δε θα αφήσουμε κανέναν να μας το χαλάσει! Τρελοτουρίστρια ΥΓ1. Ναι, είμαι ακόμα ερωτευμένη!  ΥΓ2. Η ζωγραφιά της φωτογραφίας (" διακοπούλες!!!! ...