CrazyTourists blogging...

Πριν από μερικούς μήνες η mirelen από το blog " Το μικρό σπίτι στο λιβάδι " είχε γράψει μια ανάρτηση σχετικά με μια "περίεργη" ανταλλαγή φακέλων. Η ιδέα, " The elevated envelop e " ήταν της Αμερικανίδας Tara Bliven και δυστυχώς δεν πρόλαβα να συμμετέχω. Η mirelen όμως είχε την εξαιρετική ιδέα να οργανώσει την ελληνική εκδοχή του elevated envelope, το happy mail !! Παρότι δεν είμαι από αυτούς που κάνουν χειροτεχνία και πιάνουν τα χέρια τους και έχω να ζωγραφίσω από το σχολείο, δήλωσα αμέσως συμμετοχή! Οι συμμετέχοντες είχαμε να διαλέξουμε ένα από μια λίστα δέκα θεμάτων και να διακοσμήσουμε με αυτό τους φακέλους μας! Εννοείται ότι διάλεξα τα "ταξίδια". Η πρώτη δυσκολία ήταν να φτιάξω πέντε φακέλους, όχι πολύ μεγάλους (είχα τον περιορισμό της κόλλας Α4 αλλά και το πώς θα τους διακοσμούσα) αλλά ούτε και πολύ μικρούς! Μετά έπρεπε να σκεφτώ τι θα ζωγραφίσω, ήθελα να φτιάξω πέντε διαφορετικά σχέδια!! Αφού κατέληξα στα σχέδια, έπρεπε να τα...

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της παιδικής μου ηλικίας που θυμάμαι ακόμα και σήμερα είναι να διαβάζω τα βιβλία της σειράς "Ο παραμυθένιος κόσμος του δάσους". Τα αγαπούσα πολύ αυτά τα βιβλία, έτσι όταν έμεινα έγκυος έψαξα στην αποθήκη του πατρικού μου να τα βρω, δεν τα βρήκα όμως και τα ξέχασα ξανά μέχρι που γέννησα την κόρη μας. Τότε τα ξαναθυμήθηκα και τα θύμισα και στον  χαζοπαππού, πιο πολύ ως γλυκιά ανάμνηση χωρίς να πιστεύω ότι θα τα έβρισκε. Τα βρήκε όμως και έτσι μπορώ πλέον να δημιουργήσω και μια καινούρια ανάμνηση με αυτά και το κορίτσι μας! Της έχω διαβάσει ήδη τα τρία πρώτα (είναι για μεγαλύτερα παιδάκια, θα τα ευχαριστηθεί πολύ περισσότερο σε κανά-δυο χρόνια και ακόμα πιο πολύ όταν θα διαβάζει μόνη της) και πριν λίγες μέρες ξεκινήσαμε και το τέταρτο (το πιο μελαγχολικό από όλα)! Πρόκειται για έξι βιβλία ("Οι κάτοικοι του δάσους", "Στη χώρα των Νάνων", (Έρχονται οι Γίγαντες", "Οι Νεράιδες του δάσους", "Τα μεγά...

Καιρό έχω να γράψω για βιβλία, καιρό έχω να γράψω γενικώς βέβαια!! Βιβλιο-ανάρτηση λοιπόν και για πρώτη φορά όλα τα βιβλία μου άρεσαν, άλλο λιγότερο άλλο περισσότερο! Και για να δείτε πόσο υπέροχο και υπέροχο και υπέροχο είναι το υπέροχο μωρό μου, τα τρία τελευταία τα διάβασα στις διακοπές!! (Εντάξει βοήθησε και λίγο ο τρελοτουρίστας μου, με ξεκούρασε πολύ!) Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά ( Αύγουστος Κορτώ ): "...Και τότε μου 'ρχεται η κατραπακιά. Διότι τόσα χρόνια στο πατρικό μου, το χαρτί υγείας το αγόραζε ο μπαμπάς και το έβαζε στη θέση του η μαμά - οπότε για μένα, όπως τα ράφια του ψυγείου γέμιζαν ως δια μαγείας κάθε μέρα, έτσι και το κωλόχαρτο ήταν μαγικό, κι όταν τελείωνε, έβγαινε άλλο μέσα απ' τον τοίχο..." Η λέσχη "Δουμάς" ή Η σκιά του Ρισελιέ ( Αρτούρο Πέρεθ-Ρεβέρτε ): "...Φύλαξε το μπλοκ στην τσέπη του παλτού του καθώς σηκωνόταν και κρεμούσε στον ώμο την τσάντα από καραβόπανο. Δεν μπόρεσα να αποφύγω να παρατηρήσω την απατηλά ευγενική του ...

Χτες το μωράκι μας έκλεισε τέσσερις μήνες στην αγκαλιά μας! Και ναι, μας κάνει πολύ πολύ ευτυχισμένους! Είναι ένα υπέροχο μωράκι, υπέροχο!!! Γενικά έχω δείξει τεράστια αυτοσυγκράτηση και δεν της έχω αγοράσει τα πάντα, τα περισσότερα, είτε ρούχα είτε παιχνίδια είναι δώρα (παρεμπιπτόντως, το πιο "άχρηστο" δώρα για ένα μωρό είναι τα ρούχα, πονεμένη ιστορία, η ταχύτητα με την οποία μεγαλώνουν είναι ασύλληπτη!). Έχω κάνει όμως τρεις εξαιρετικά πετυχημένες αγορές! 1. Μάρσιπος αγκαλιάς meitai, Αστεράκι slings , μας έχει σώσει κυριολεκτικά! Είτε πρόκειται για κολικούς, είτε για δημόσιο (και μη) θηλασμό, είτε για ύπνο, είτε για βόλτα...Για τα πάντα! Έχω το ζουζούνι αγκαλιά και ταυτόχρονα τα χέρια μου ελεύθερα (και ξεκούραστα, είναι και αφράτο το τρελοτουριστάκι)!! 2. Ποντικάκι αγκαλίτσας από το Σπίτι της Χαράς . Είναι σχεδόν επίπεδο και πανάλαφρο, ό,τι πρέπει για μικροσκοπικά χεράκια και μικροσκοπικά στοματάκια! Περιττό να σας πω ότι είναι από τα αγαπημένα της παιχνίδια, πάντα...

Γράφω και σβήνω, γράφω και σβήνω... δεν ξέρω ούτε πώς να αρχίσω αυτή την ανάρτηση... Από τότε που ήμουν μικρή, ήμουν πάντα αγοροκόριτσο, δε θυμάμαι να ονειρεύτηκα ποτέ (εκτός από πολύ πολύ πρόσφατα) να φορέσω νυφικό και να κάνω παιδιά. Και πάντα έλεγα, ότι θα σπουδάσω και θα βρω μια δουλειά να είμαι ανεξάρτητη, καλός ο έρωτας αλλά δεν ξέρεις τι γίνεται... Γύρω στο 2010, άρχισα να ακούω αυτό το γνωστό καμπανάκι της μητρότητας (ευτυχώς και ο τρελοτουρίστας είχε ακούσει το αντίστοιχο δικό του), τότε αρχίσαμε σιγά σιγά να ονειρευόμαστε να κάνουμε οικογένεια. Πάντα όμως θεωρούσα δεδομένο ότι θα δουλεύω... Τον Οκτώβριο και έχοντας κλείσει τον 4ο μήνα της εγκυμοσύνης μου, υποστήριξα (επιτέλους) το διδακτορικό μου και διαπίστωσα ότι δεν έχει και πολύ νόημα να ψάξω για δουλειά σε αυτή τη φάση. Έκατσα λοιπόν σπίτι! Απόλαυσα την εγκυμοσύνη μου, αλλά βαριόμουν και λίγο! Πριν λίγο καιρό παρουσιάστηκε η ευκαιρία να δουλέψω σε ένα καινούριο ερευνητικό πρόγραμμα, από Οκτώβρη! Αρχικά ενθουσιάστη...

Ναι, ο καιρός τελικά περνάει τόσο, μα τόσο γρήγορα...Πότε ήταν που μάθαμε ότι θα γίνουμε γονείς, πότε (παρα)μεγάλωσε η κοιλιά μου, πότε γέννησα ένα (όχι και τόσο) μικροσκοπικό ανθρωπάκι και πότε πέρασαν 3 μήνες που το έχω στην αγκαλιά μου, ούτε που το κατάλαβα... Αυτούς τους τρεις μήνες έμαθα πολλά και αποφάσισα τι είδους μαμά θέλω να γίνω. Έμαθα πως ένα φαφούτικο χαμόγελο μπορεί να φωτίσει τον κόσμο όλο και πόσο απίστευτα μεγάλες αντοχές έχει το ανθρώπινο σώμα! Έμαθα πως λίγα (ή πολλά) κακάκια μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο ενθουσιασμό σε δύο σοβαρούς (λέμε τώρα) ενήλικες και πώς το σπαρακτικό κλάμα των κολικών μπορεί να φέρει απελπισία. Έμαθα πως ένα μικροσκοπικό χεράκι μπορεί να σε χαϊδέψει τόσο γλυκά που να ξεχάσεις ότι είσαι ξύπνιος θηλάζοντας ένα μωρό που θέλει στην πραγματικότητα να παίξει στις 4 το πρωί! Πολύ πριν γίνω μητέρα, πριν καν μείνω έγκυος αλλά και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης  μου, θεωρούσα ότι δεν είναι σωστό κάθε φορά που κλαίει ένα μωρό να το παίρνεις αγ...

"...Έρχονταν νύχτες που τίποτα δεν ακουγόταν, τίποτα δε γινόταν έξω στο Κιμιντένια. Ήταν οι νεκρές νύχτες. Σε βουβά κύματα κατέβαινε απ'τα σύννεφα κι απ' τα βουνά η δροσιά, κατέβαιναν και κάθονταν πάνω στα φύλλα οι στάλες. Το ταξίδι τους ήταν αδιατάραχτο, στην καθαρή ατμόσφαιρα που πλέανε κανένα κακό συναπάντημα δεν είχαν, μονάχο οδηγό τους και σύντροφο είχαν τα άστρα. Όμως δεν είχαν ανάγκη μήτε από οδηγό μήτε από σύντροφο. Γιατί από τότε που γεννηθήκανε ψηλά οι στάλες της δροσιάς, η γη ήταν η μαγική χώρα οπού προορίζονταν. Ξέραν πως τελικά εκεί ήταν η μοίρα τους, κι έτσι η γη τις τραβούσε να πέσουν να χαθούν, τις έσερνε η γοητεία του τέλους..." Ένα μυθιστόρημα σαν παραμύθι. Ένα "παραμύθι" που δε μπορεί παρά να αγγίξει τον αναγνώστη, γεμάτο μνήμες παιδικές, ξέγνοιαστες και μνήμες ξεριζωμού. Για τον Ηλία Βενέζη τι να πει κανείς; Χαρισματικός αναμφίβολα συγγραφέας, ο πρώτος που μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες και έκανε γνωστή την ελληνική λογοτεχνία στο εξ...